Γιατί δε θα ξαναπάω στο Μπαρ Μπεε Κιου

Με τα burger house να δίνουν και να παίρνουν τα  τελευταία χρόνια και να αποτελούν τις top επιλογές για έξοδο φαγητού, κάποια μπεργκεράδικα έχουν ξεχωρίσει, το καθένα για τους δικούς του λόγους. Το Μπαρ Μπεε Κιου είναι ένα από τα πιο γνωστά ονόματα και αποτελεί για πολλούς must λόγω των εντυπωσιακών μερίδων του. Αυτό το μαγαζί άλλωστε είναι που καθιέρωσε τις τεράστιες μερίδες που ξεχειλίζουν από πατάτες και δεν λυπούνται την ποσότητα στα μπιφτέκια τους. Όμως looks can be deceiving. Έτσι μετά από δυο επισκέψεις, το Μπαρ Μπεε Κιου προστέθηκε σε ένα από τα μαγαζιά που δε θα ξαναπάω.

Το φαγητό
Πρώτη επίσκεψη, pumped up λόγω των όσων είχαμε δει και ακούσει. Άμεση εξυπηρέτηση (ήταν στο κατάστημα της Νέας Σμύρνης που μόλις είχε κάνει εγκαίνια και δεν το γνώριζαν πολλοί ακόμη), γενναίες μερίδες, οι τιμές κάπως φουσκωμένες αλλά κανονικές με τα όσα είδαμε συγκριτικά και με άλλα μπεργκεράδικα. Αλλά μέχρι εκεί. Το μπιφτέκι ήταν μία στιβαρή μάζα κρέατος χωρίς κάτι να σπάει αυτή τη γεύση του, λες και ήταν τούβλο που έπεσε στο στομάχι από 20 μέτρα ύψος. Ναι φίλε αναγνώστη, ξέρω ότι το κλασικό μπέργκερ είναι φτιαγμένο μόνο από κρέας και αλατοπίπερο, στην προκειμένη όμως το aftertaste και το πόσο βαρύ ήταν για το στομάχι όλων, λέει πολλά.  Στο αίτημα μας για καλοψημένο μπιφτέκι -συνηθίζεται να επιλέγεις το πόσο καλά ψημένο θες το μπιφτέκι σου- ακούσαμε την επική απάντηση "ναι αλλά έτσι δε θα είναι καθόλου ζουμερό, δεν γίνεται".  Οι επισκέψεις μας σε 3-4 διαφορετικά μπεργκεράδικα στο μέλλον απέδειξε το αντίθετο. Μπορείς να έχεις ζουμερό και καλοψημένο μπιφτέκι. Αν ξέρεις να το φτιάχνεις. Επίσης τα κλασικά συνοδευτικά όπως κέτσαπ και μουστάρδα, δεν είναι διαθέσιμα στο εν λόγω κατάστημα.



Ο χώρος
Αποφασίσαμε να του δώσουμε μία δεύτερη ευκαιρία, λόγω του Hype που ακολουθεί το εν λόγω κατάστημα, ίσως είχαμε πέσει σε κακή μέρα. Δεύτερη επίσκεψη: Ο Γολγοθάς. Απίστευτη ουρά, αναμονή μίας ώρας-πλέον είχε γίνει γνωστό μετά τα εγκαίνια. Όλα αυτά σε χειμερινή θερμοκρασία και σε ανύπαρκτο χώρο αναμονής, ουσιαστικά καθόσουν έξω από τα γειτονικά μαγαζιά. Στο αίτημα να αφήσουμε ένα τηλέφωνο και να μας πάρουν όταν έρθει η σειράς μας η απάντηση ήταν "όχι δεν λειτουργεί έτσι, εμείς βγαίνουμε και φωνάζουμε, αν είστε εδώ έχει καλώς". Χαρούμενο 1980. Όταν επιτέλους βρίσκεις να κάτσεις σε αυτό το μαγαζί σε βάζουν στο ίδιο τραπέζι, αντικριστά με άλλες παρέες σε μία υπερβολικά αμήχανη κατάσταση για όλους που θέλουν να πουν τα δικά τους χωρίς να έχουν κάποιον άκυρο να τους ακούει αλλά και να τους κοιτάει ενώ τρώνε.  Στο κάτω κάτω το φαγητό είναι ώρα χαλάρωσης και απόλαυσης. Το να κάθεσαι και να τρως με αγνώστους δεν είναι και το όνειρο του καθενός. Εφόσον το original κατάστημα του Πειραιά έχει μεγάλη επιτυχία και ακόμα μεγαλύτερες ουρές, ένας τόσο μικρός χώρος με λιγότερα από δέκα τραπέζια είναι αδικαιολόγητος. Ναι οκ, θα μου πεις για αυτούς ένα μαγαζί που έχει ουρά είναι τσάμπα διαφήμιση, αλλά όσοι είναι στην ουρά δε θεωρούν το ίδιο. Εν τέλει, αν ήθελαν να το πάνε περισσότερα σε fast food style το κατάστημα, θα έπρεπε να είχαν και τις ανάλογες τιμές. Με περί τα δέκα ευρώ ανά άτομο για ένα μόνο μπέργκερ, περιμένεις τουλάχιστον ένα τραπέζι για όλη την παρέα.

Αυτά ήταν το άδοξο τέλος της σχέσης μας με το Μπαρ Μπεε Κιου που παρά τις μεγάλες ποσότητες πρέπει να μάθει να προσφέρει μια ευχάριστη εμπειρία στο σύνολο, σεβόμενο και τον πελάτη. Η συμπεριφορά του προσωπικού αρκετά απότομη αν ζήταγες κάτι που δεν προβλεπόταν, όπως το να καθίσετε μόνοι σαν παρέα. Ο χώρος μικρός, καθόλου εξυπηρετικός για τα τόσα άτομα που περίμεναν. Οι πελάτες για αυτούς είναι απλά μία ουρά για την οποία δεν προβλέπεται χώρος αναμονής αλλά ταυτόχρονα δεν δίνεται η δυνατότητα να αφήσεις ένα τηλέφωνο και να επιστρέψεις σε τρία τέταρτα, αφού συντομότερα δεν προβλέπεται να βρεις. Αυτά τα αυτονόητα και απλά πράγματα στο συγκεκριμένο μαγαζί φαίνεται πως δεν έχουν θέση.  Και επειδή τα μπεργκεράδικα είναι πλέον πολλά, είναι εύκολο να βρεις  καλύτερα σε γεύση και εξυπηρέτηση από το  Μπαρ Μπεε Κιου και να συνειδητοποιήσεις ότι το συγκεκριμένο είναι απλά overrated.


Υ.Γ Εγω φτιάχνω καλύτερες τηγανιτές πατάτες, just saying.