Δέσποινα Λεοντή - Η τραγουδίστρια που μας έπιασε στο "Αγκίστρι" της


δεσποινα λεοντη

Η Δέσποινα Λεοντή είναι μια ανερχόμενη τραγουδίστρια από τον Πειραιά. Μας συστήθηκε μέσα από το κανάλι της στο YouTube πριν από 6 μήνες, κι από τότε έχει βγάλει δύο δικά της κομμάτια, το «Πάλι» και το «Αγκίστρι», τα οποία και αποτελούν το πρώτο της EP, με τίτλο «Ένας χρόνος μουσική». Έχοντας ακούσει τα κομμάτια, αλλά και αρκετά covers που έχει ανεβάσει, της ζήτησα να μου παραχωρήσει μια συνέντευξη. Μαζί μας ήταν κι ο Άγις από τους About Elegance, της ομάδας δηλαδή που έχει αναλάβει τη Δέσποινα.


Καταρχάς, πόσο καιρό ασχολείσαι επαγγελματικά με τη μουσική;
Δέσποινα: Επαγγελματικά είναι περίπου ενάμιση με δύο χρόνια. 

Ασχολείσαι από πιο παλιά;
Ασχολούμαι πάρα πολλά χρόνια με τη μουσική, παίζω κιθάρα 15-16 χρόνια, και τραγουδάω παράλληλα. Το είχα σαν χόμπι, δεν μου άρεσε ο χώρος. Μάλλον θα στο θέσω διαφορετικά. Όταν τελείωσα το λύκειο, έκανα το πρώτο μου live, κι οι πρώτες εμπειρίες που είχα από τα τότε μαγαζιά και τους τότε ανθρώπους που είχα συνεργαστεί…

Δε σου άρεσε…
Όχι. Και είπα ότι εγώ δεν κάνω για αυτό, και θα το έχω στο σπίτι, στο σαλόνι μου.

Αλλά άλλαξες γνώμη.
Άλλαξα, ναι. Μετά είπα θα το φέρω στα μέτρα μου. 

Σχετικά με αυτό που είπες, ότι τα βρήκες περίεργα, τώρα σα νέα καλλιτέχνης ουσιαστικά, πώς τα βλέπεις τα πράγματα σήμερα στην ελληνική μουσική σκηνή;
Πιστεύω ότι θέλουνε πολύ κυνήγι, αλλά ό,τι θέλεις γίνεται. Δε μου έχει έρθει κάτι δύσκολα μέχρι στιγμής, από τότε που άρχισα να το τρέχω και να το κυνηγάω. Δεν μπορώ να σου πω ότι έχω δυσκολευτεί, ακόμα τουλάχιστον. Να ‘ναι καλά η ομάδα μου (About Elegance). 

Μέχρι στιγμής έχεις βγάλει δυο τραγούδια, που είναι δικές σου συνθέσεις, και στιχουργικά. Πώς είναι για σένα όλη αυτή η διαδικασία της δημιουργίας;
Η καλύτερή μου είναι. Μου αρέσει πάρα πολύ. Από τη στιγμή που γράφω ένα κομμάτι, που θα μου έρθει η έμπνευση, που θα του βάλω στίχους, μουσική, που συνήθως τα κάνω ταυτόχρονα…

Δεν είναι δηλαδή πρώτα στίχοι και μετά μουσική ή το ανάποδο.
Συνήθως γίνονται ταυτόχρονα. Μόλις αρχίσω να γράφω στίχο, είτε θα έχω την κιθάρα στα χέρια μου, είτε που θα έχω στο μυαλό μου τη μελωδία. Μου αρέσει πάρα πολύ, είναι μαγικό βασικά, και η διαδικασία του να το γράφεις και να φτιάχνεται νότα-νότα, και η διαδικασία του στούντιο.

Και πώς έχεις δει το ταξίδι τους από όταν τα έβγαλες μέχρι τώρα; Πώς πάει;
Καλά πάει. Εντάξει, ήταν η πρώτη μου φορά, οπότε όλα μου φαινόντουσαν πρωτόγνωρα. Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στούντιο, η πρώτη φορά που ηχογράφησα, που γύρισα βίντεο κλιπ. Οπότε κάθε τι που κάνουν, ό,τι διανύουνε, μου φαίνεται εξίσου καινούριο, δε νοιώθω ότι έχει τελειώσει το ταξίδι. 

Η αποδοχή των κομματιών από τον κόσμο πώς είναι; 
Έχω ακούσει θετικά πράγματα. 

Σαν τραγουδοποιός τώρα, πιστεύεις ότι κάθε τραγούδι που γράφεται έχει κι ένα προσωπικό στοιχείο του δημιουργού; Ή μπορεί κάποιος να γράψει ένα καλό τραγούδι, χωρίς να δει έστω κι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού του μέσα σε αυτό;
Δεν ξέρω αν γίνεται αυτό, εγώ δε θα μπορούσα να το κάνω. 

Έχουμε δει ανθρώπους που βγάζουν τραγούδια έτσι.
Δεν ξέρω να σου απαντήσω σε αυτό. Σίγουρα γίνεται, αν το δεις στεγνά σαν επάγγελμα και σαν τεχνική ότι βάζω τις λέξεις σε ομοιοκαταληξία, για τι θες να μιλήσουμε, για τον έρωτα, για τη δουλειά, για τους φίλους. Κάτι θα βγει, και θα έχει ένα νόημα. Μπορεί κάποιοι να το κάνουν, ίσως το κάνουν κιόλας, εγώ νομίζω δε θα μπορούσα να λειτουργήσω έτσι. 

Πόσο αυστηρή είσαι με αυτά που γράφεις;
Φωνάζει ο Άγις «πολύ, πολύ»
Εντάξει, δεν είμαι πολύ.

Κρατάς τα πάντα;
Α, έτσι το λες. Όχι, φυσικά και δεν κρατάω τα πάντα, αλλά σε κάτι που με εκφράζει πολύ, μπορεί να έχει κι ένα-δυο λάθη μέσα, και να το αναγνωρίζω, εκεί θα είμαι πολύ ελαστική. Για χάρη του συναισθήματος…

Θα το κρατήσεις με τα λάθη του.
Ναι, θα το κρατήσω. Και θα πω ότι «ναι, εκεί θα μπορούσε να είναι και καλύτερο, αλλά εμένα μ’ αρέσει έτσι».

Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Στο σπίτι που μεγάλωσα πάντα είχαμε μουσική. Κι η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου ακούγανε ελληνική μουσική κυρίως, από ρεμπέτικο, από παλιό λαϊκό, τι να σου πω, Μπιθικώτση, Ζαμπέτα, Κόκοτα κλπ. Αυτά είναι τα ακούσματα που είχα ως παιδί. Μεγαλώνοντας, πέρασα από διάφορα είδη, έχω ακούσει και pop, ακούω και rock, έντεχνο, swing κ.α. Πλέον μπορώ να σου πω ότι ακούω πολύ ξένο. Προσπαθώ να ακούω τραγούδια που δε γνωρίζω, μουσικές που δεν είμαι εξοικειωμένη, για να εμπνέομαι και να έχω πολλές επιρροές. Οπότε  έχω σταματήσει πια να ακούω ελληνικά. 

Συνθετικά όμως από πού παίρνεις έμπνευση; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο είδος που όταν συνθέτεις πας προς τα ‘κει, ή δεν το βάζεις σε κάποιο καλούπι;
Δεν το βάζω σε καλούπι, όχι. Και νομίζω ότι ακόμα η ταυτότητά μου, όχι ότι δεν υπάρχει, υπάρχει, απλά δεν μπορώ να με κατηγοριοποιήσω σε ένα είδος σώνει και ντε. Γράφω πολύπλευρα, έτσι πιστεύω. 

Φεύγοντας από το κομμάτι της δημιουργίας, με ποιο κριτήριο διαλέγεις τα τραγούδια που θα πεις στις παραστάσεις σου;
Παίζω μόνο ό,τι μου αρέσει. (γέλια) Οπότε τα διαλέγω σίγουρα με βάση τη δική μου όρεξη, το δικό μου γούστο, σκοπός είναι να περάσω πρώτα εγώ καλά, για να καταφέρω να περάσουνε κι οι άλλοι καλά. Άμα δεν περάσω εγώ καλά…

Για τους μουσικούς κουβέντα.
(γέλια) Η αλήθεια είναι ότι μιλάω πολύ στο πρώτο ενικό, γιατί με το μουσικό που συνεργαζόμαστε, ο οποίος είναι εδώ μαζί μας (δείχνει τον Άγι), έχουμε τα ίδια γούστα, οπότε με εμπιστεύεται και ξέρω πάνω-κάτω ότι θα διασκεδάσουμε παρέα.
Άγις: Κοίτα, τα ίδια γούστα δεν τα ‘χουμε. Καθόλου.
Δ: Έλα βρε Άγι.
Α: Καθόλου. Δηλαδή σκέψου ακούω metal εγώ σπίτι. Και rock, παλιό και τωρινό. Αλλά όταν συνεργάζομαι με έναν τραγουδιστή, με ένα καλλιτέχνη, που είναι αυτός που εκτίθεται, όσον αφορά το management, αν υπάρχει ο όρος manager στην Ελλάδα, πιστεύω ότι ο manager πρέπει να επεμβαίνει μέχρι το καλλιτεχνικό. Όταν μπαίνουμε στο θέμα της μουσικής, πρέπει ο άλλος να κάνει αυτό που θέλει κι αυτό που τον εκφράζει, γιατί μόνο έτσι θα βγάλει τον εαυτό του. Και δεν το λέω ρομαντικά. Και σαν προϊόν να το δεις, μόνο έτσι θα βγάλει τον καλύτερο εαυτό του. Δεν μπορείς να βάλεις τον άλλο να παίξει κάτι που δε θέλει, κάτι που δεν μπορεί.
Δ: Άρα επειδή κι εσύ παίζεις μαζί μου, για να παίζεις τόσο καλά, σημαίνει ότι μια χαρά σου αρέσουν αυτά που παίζεις.
Α: Ή είμαι καλός στη δουλειά μου. (γέλια)

Με ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να συνεργαστείς;
Α: Με μένα. 

Πέρα απ’ τον Άγι.
Θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ με την Ελένη Τσαλιγοπούλου, με τον Αλκίνοο, με τους Imam Baildi, με Μαραβέγια. Γενικότερα μου αρέσουν πολλοί καλλιτέχνες, και μου αρέσουν διαφορετικά πράγματα πάνω τους. Θα ήθελα να συνεργαστώ με πολλούς. Τα θέμα είναι θέλουνε κι εκείνοι να συνεργαστούν μαζί μου. (γέλια)

Γιατί να μη θέλουν;
Ακόμα δε με ξέρουνε, για αυτό. 

Όσον αφορά τις νέες τεχνολογίες τώρα, εσύ έχεις προβληθεί πιο πολύ μέσω του YouTube.  Οπότε υποθέτω έχεις μια θετική άποψη για την πλατφόρμα, γιατί πολλοί μουσικοί ίσως να ξινίζουν με τις νέες τεχνολογίες, που ανεβαίνουν όλα στο YouTube. Εσύ πώς το βλέπεις αυτό;
Πιστεύω ότι πρέπει να πηγαίνουμε με την εποχή, να εκσυγχρονιζόμαστε. Να μη θυμώνουμε, να μην ξινίζουμε, να ενημερωνόμαστε, να προσπαθούμε. Οκ, κάποια πράγματα είναι δύσκολα. Αν δεν είσαι σχετικός με το αντικείμενο, σου παίρνει λίγο χρόνο να καταλάβεις πώς λειτουργεί, πότε πρέπει να ανεβάσω κάτι. Αλλά γιατί όχι; Θέλω να πω ότι, ούτε ραδιόφωνο ξέρω, οπότε αν ήτανε μόνο αυτό το μέσο, δε θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να μάθω πώς πρέπει να τα στείλω εκεί; Είναι η ίδια φιλοσοφία κατά τη γνώμη μου. Για μας τους καλλιτέχνες, όχι για αυτούς που δουλεύουνε πάνω στα media, αυτό είναι άλλο κομμάτι. 

Ναι, απλά ας πούμε η δισκογραφία έχει πεθάνει. Δε νομίζω κανείς να έχει βλέψεις ότι «θα βγάλω cd»…
Το κυνηγάς πιο πολύ μόνος σου.

Για αυτό λέω ίσως πολλοί ξινίζουνε τώρα, γιατί έχουν συνηθίσει σε μια άλλη νοοτροπία, πιο παλιά.
Ίσα ίσα, η δισκογραφία έχει πεθάνει, τουλάχιστον ξέρεις ότι έχεις την ευκαιρία να προβληθείς επειδή επέλεξες να φτιάξεις ένα κανάλι, να ανεβάσεις τη δουλειά σου, να συνεργαστείς με δυο ανθρώπους. Αν δεν υπήρχε κι αυτό δηλαδή, τι θα γινότανε; 

Δε θα είχε πεθάνει η δισκογραφία. Νομίζω πως, αν δεν υπήρχε το Internet, δεν θα υπήρχε αυτό το καλύτερο, ώστε να φύγει το προηγούμενο. Θα είχε μείνει, μέχρι να βρεθεί κάτι αντίστοιχο του Internet.
Ναι, το θέμα είναι ότι, πριν δημιουργηθεί το Internet, έπρεπε ή να υπάρχουν λεφτά, ή να υπάρχουν γνωστοί. Θέλω να πω ότι οι ευκαιρίες, κατά τη γνώμη μου, ήταν λιγότερες από ότι τώρα. 

Και τώρα είναι πολλοί που ανεβάζουν κι είναι άσημοι, δε φαίνονται. Δηλαδή πρέπει να σε ψάξει κι ο ακροατής. Μπορεί εγώ να έχω πολύ καλό υλικό, και να μη με δει κανείς. Είτε από δικούς μου λάθος χειρισμούς, είτε επειδή δεν έχω προβληθεί, από ατυχία.
Άγις: Κοίταξε να δεις, η δισκογραφία στην Ελλάδα έχει πεθάνει, και στο εξωτερικό πέθανε, κι ανασταίνεται. Και θα σου πω το γιατί. Στο δυτικό κόσμο πλέον, το κράτος ξεκίνησε να προστατεύει αυτή την κατάσταση, γιατί είναι όλα θέμα παιδείας. Στη Γερμανία ας πούμε, αν κατεβάσεις κάτι παράνομα, σου χτυπάν την πόρτα μετά από λίγο. Επομένως, σε αυτές τις χώρες, και στην Αμερική, ξεκίνησε μέσω του Spotify, και μέσω του iTunes, να ξανανεβαίνει η δισκογραφία, κι οι πωλήσεις. Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο είναι ότι οι πλατφόρμες σαν το YouTube, πλέον πληρώνουν τον καλλιτέχνη, αν έχει την απαραίτητη αποδοχή. Και τρίτον, ένα άλλο πρόβλημα που έχει η Ελλάδα, είναι ότι ο μέσος Έλληνας καλλιτέχνης, δυστυχώς, και από πραγματικές συνθήκες -δεν έχει χρήματα-, αλλά και από εγωιστικές συνθήκες, δε θα πάει σε έναν ειδικό να του κάνει το promotion. Θεωρεί ότι τα ξέρει όλα, δηλαδή θεωρεί ότι «άμα το ανεβάσω στο YouTube, το ανέβασα, δε θα μου πει εμένα ένας ειδικός των social media τι να κάνω, και πώς να προωθηθώ». Και θα μειώσει με μεγάλη ευκολία την προσπάθεια κάποιου που πέτυχε. Για παράδειγμα, έγινε η επιτυχία της «Μάντισσας», από τη Μαρίνα Σάττι, κι όλοι είπανε «έλα μωρέ» κλπ. Έγινε μια προσπάθεια για να γίνει viral, δεν έγινε viral επειδή ανέβηκε. Έγινε μια προσπάθεια από 10 ανθρώπους που ξέραν τι κάνανε, αυτό θεωρώ, μπορεί να ήταν και τυχαίο. Αλλά είναι θέμα παιδείας. Κι όταν στην Ελλάδα το συνειδητοποιήσουμε αυτό το πράγμα, και θα το συνειδητοποιήσουμε, και περάσουν οι απαραίτητοι νόμοι, θα ξινίσει ο κόσμος, θα πει «α, δε μας αφήνουν να κατεβάζουμε δωρεάν», θα ξεπεραστεί, και το να βάλεις πλέον την κάρτα σου και να αγοράσεις ένα τραγούδι για 1.50 ευρώ, γιατί τόσο κάνει, και τόσο έκανε πάντα, δηλαδή πήγαινες κι αγόραζες ένα cd με 11 ευρώ, γιατί έκανε το ένα τραγούδι 1.50 ευρώ, αυτή είναι η τιμή. Δεν είναι και τίποτα. Κι ίσα ίσα, όταν ξεκινάς και το κάνεις, να βάλεις την κάρτα σου να πληρώσεις για να πάρεις κάτι, αρχίζεις και το εκτιμάς περισσότερο, και λες «τελικά δεν ήταν δύσκολο». Είναι μέχρι να το μάθουμε. Μόλις το μάθουμε, θα επανέλθει. Και θεωρώ ότι ζούμε σε μια εποχή που έχουμε πρόσβαση σε ποιοτικά πράγματα. Παλιά, αναγκαστικά ακούγαμε ό,τι μας έλεγε η τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Δεν μπορούσες να ψάξεις, έπρεπε να πας στο δισκάδικο και να παίρνεις στην τύχη, ή ό,τι σου πει ο υπάλληλος, και πάλι ήταν μεγάλο ρίσκο. Τώρα έχεις πρόσβαση παντού, κι αυτό είναι πάρα πολύ καλό. Οπότε η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Εμένα ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης λέει ότι κάποια στιγμή πρέπει όλοι οι μουσικοί να μπούν σε ένα σούπερ μάρκετ, να ψωνίσουν δωρεάν, να πουν «δεν πληρώνουμε εμείς, είμαστε μουσικοί», γιατί αυτό ζούμε. Δεν πληρώνει κανείς για να ακούσει μουσική. Βάζεις 10 ευρώ εισιτήριο για μια συναυλία, και σου λένε «10 ευρώ; Πω πω». Και το ίδιο βράδυ που δεν ήρθε ο άλλος να δει τη συναυλία σου με 10 ευρώ, πήρε πίτσα με 20 ευρώ. Αλλά όπως και να ‘χει πιστεύω ότι, σιγά σιγά, θα έρθει και στην Ελλάδα, κι ο κόσμος ήδη έχει μπει στο τριπάκι με τα capital controls να χρησιμοποιεί την κάρτα του, και να κατεβάζει το Spotify, και να αγοράζει από το iTunes, και σιγά σιγά θα επανέλθουμε σε ένα σημείο που η δισκογραφία υπάρχει. Απλά κι οι ίδιες οι δισκογραφικές δεν το κάνουν. Πας σε μια δισκογραφική και δεν κοιτάει να επενδύσει έτσι ώστε να στείλει τον κόσμο να αγοράσει το Spotify, είναι ακόμα χαώδες, γιατί υπάρχει ακόμα το παλιό, το οποίο σιγά σιγά φεύγει, και θα έρθει, το πιστεύω πάρα πολύ.

Κλείνοντας, ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;
Για το άμεσο μέλλον ή για το μακρινό;

Τι ετοιμάζεις τώρα, και τι θες για το μέλλον.
Ετοιμάζω καινούρια τραγούδια αυτή τη στιγμή, στο ένα έχει σχεδόν τελειώσει η ηχογράφηση, το οποίο είναι κάτι διαφορετικό από αυτά που έκανα πριν, προσπαθούμε να «παντρέψουμε» είδη και μουσικές. Οπότε αυτό έχουμε στα σκαριά τώρα, το οποίο θα συνοδευτεί συνολικά από κάτι διαφορετικό. Διαφορετική φωτογράφιση, διαφορετικά ηχοχρώματα. Φτιάχνουμε ταυτόχρονα και διαφορετικό ήχο για τις παραστάσεις μας. Τώρα για το μέλλον…
Α: Ετοιμάζεις την εκπομπή.
Δ: Ετοιμάζω μια εκπομπή, δεν ξέρω αν έχεις παρακολουθήσει το «Πάλι»

Το ‘χω δει.
Δ: Πώς σου φάνηκε; Θα σου πάρω κι εγώ συνέντευξη τώρα. (γέλια)

Μου άρεσε πάρα πολύ, κι απορώ γιατί έχει καιρό να βγει.
Α: Σήμερα έχουμε γύρισμα  το πρώτο επεισόδιο.
Δ: Σήμερα γυρίζουμε το πρώτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν, όπου δε θα είμαι μόνη μου, θα καλούμε κι άλλους καλλιτέχνες τραγουδοποιούς, και θα δούμε πώς θα πάει. Γενικότερα έχουμε μονίμως ιδέες, και μονίμως κάτι φτιάχνουμε. Αυτό που φαντάζομαι τώρα για το μέλλον είναι σκηνικά κάτι μινιμαλιστικό, δηλαδή δε φαντάζομαι μεγάλη μπάντα, φαντάζομαι ένα φουλ ήχο με πολύ λίγα άτομα, και πολύ κέφι. 

Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη.
Εγώ ευχαριστώ.

Τη Δέσποινα θα την βρείτε στο facebook και στην προσωπική της σελίδα, καθώς και στο κανάλι των About Elegance στο ΥοuTube.