Κατερίνα Ζευγαρά: «Παλιότερα υπήρχε άλλος ρομαντισμός στη μουσική»



Η Κατερίνα Ζευγαρά είναι μια νέα τραγουδίστρια από την Καρδίτσα, που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται σε σκηνές στην Αθήνα. Η φωνή της έχει μια ωριμότητα, όπως ώριμη είναι κι η στάση της μέσα στο χώρο της μουσικής, αλλά και απέναντι στη μουσική σαν τέχνη γενικότερα. Τέτοιους ανθρώπους δε γίνεται να μη θες να τους γνωρίσεις. Γνωρίστε τη λοιπόν.

Πότε ξεκίνησες επαγγελματικά το τραγούδι;
Στα 18 μου τραγούδησα πρώτη φορά σε ένα μαγαζί στην Καρδίτσα, και μετά από εκεί, όσο σπούδαζα, το έκανα παράλληλα. Τραγουδούσα σε κάποια μαγαζιά, σε φοιτητικές βραδιές, κι επί τρία χρόνια στο Βόλο ήμουν σε ένα συγκεκριμένο εστιατόριο, που ήταν και μεγάλο σχολείο. Μέχρι που ήρθα στην Αθήνα και συνέχισα εδώ.

Τι σπουδές έχεις κάνει; Μουσικά μιλώντας. 
Κάνω 4 χρόνια φωνητική, κι έχω ξεκινήσει από πέρσι στο Εθνικό Ωδείο, να πάρω κάποια στιγμή το πτυχίο μου. Δηλαδή πέρα από τη φωνητική, θεωρητικές σπουδές δεν έχω κάνει. Είχα κάνει και μια προσπάθεια να μάθω κιθάρα, έμαθα τα βασικά, μετά το άφησα λίγο αυτό. Οπότε ουσιαστικά οι σπουδές μου ξεκίνησαν πέρσι, οι πιο θεωρητικές. Κι ελπίζω να ολοκληρωθούν πιο σύντομα από ότι περιμένω. (γέλια)

Τι έχει αλλάξει από την αρχή της πορείας σου μέχρι τώρα;
Έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα. Έχει αλλάξει ο τρόπος που σκέφτομαι τη μουσική, και πλέον την έχω βάλει προτεραιότητα. Όταν ξεκίνησα, ήταν χόμπι, τώρα έχει γίνει ανάγκη, είναι αυτό που θέλω να κάνω στη ζωή μου. Οπότε το παλεύω και κάνω όλα τα υπόλοιπα, ώστε να μπορώ να μείνω στην Αθήνα και να το διατηρώ. Αυτό είναι το μόνο που έχει αλλάξει.

Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Έχοντας μεγαλώσει στην Καρδίτσα, το παραδοσιακό είναι ένα στοιχείο το οποίο είναι πάρα πολύ έντονο μέσα στο DNA μου, κι από τους γονείς μου, και γενικά από τις επιρροές μου ως παιδί. Όμως γύρω στα 16-17 άρχισα να καταλαβαίνω ότι μου αρέσουν πολύ ο Μάλαμας, η Αλεξίου, ο Αλκίνοος. Για παράδειγμα, ο δίσκος από την κοινή τους συναυλία στο Λυκαβητό ήταν καθοριστικός για μένα. Κι άρχισα να καταλαβαίνω τι μου αρέσει περισσότερο να κάνω, και τι μου αρέσει να τραγουδάω. Δεν ήμουν πολύ του ξενόγλωσσου τραγουδιού, κι ακόμα δεν είμαι. Μου αρέσει να ακούω, έχω αρκετή όρεξη να μαθαίνω, αλλά η αλήθεια είναι ότι προτιμώ το ελληνικό.

Γράφεις καθόλου δικά σου κομμάτια;
Δυστυχώς όχι. Θα ήθελα πάρα πολύ να μπορώ να εξωτερικεύσω σε στίχους ή σε μουσική όλο αυτό που νοιώθω όταν τραγουδάω. Το έχω προσπαθήσει μια-δυο φορές με στίχους, αλλά δε μου βγαίνει. Μπορεί να μην είναι ο καιρός ακόμα, μπορεί αργότερα να μου βγει. Είναι από τα πράγματα που δε θέλουν πίεση.

Με ποιο κριτήριο διαλέγεις τα τραγούδια που θα πεις στις παραστάσεις σου;
Κυρίως να μου αρέσουν.

Πέρα από το προφανές (γέλια).
Κατά δεύτερον, θέλω αυτό που θα φτιάξω να έχει μια σειρά, δε θέλω να είναι στην τύχη. Καλά είναι κι αυτά που μας αρέσουν, καλό είναι όμως να ακούς και τον κόσμο που έχεις από κάτω. Να καταλαβαίνεις τι θέλει να ακούσει, και τι θα του άρεσε να ακούσει μετά. Οπότε η σειρά παίζει μεγάλο ρόλο, προκειμένου να διατηρήσεις τον ακροατή σου από κάτω. Να διατηρήσεις την όρεξη και το ενδιαφέρον του να μείνει να σε ακούσει κι άλλο. Πέρα από αυτό όμως, έχει σημασία και το τι θες κάθε φορά να περάσεις εσύ στον ακροατή, πού θες να τον πας, τι θες να του πεις. Και φυσικά σε όλο αυτό να υπάρχει μια αρχή, μέση και τέλος.

Σου έχει τύχει να φύγει κόσμος σε live;
Όχι, ευτυχώς. Αλλά μου έχει τύχει να πάω σε live και να νοιώθω ότι δεν καταλαβαίνω τι ακούω, ότι δεν έχει τη σειρά που πρέπει. Όχι ότι εγώ το έχω μάθει τέλεια και το παίζω ειδήμων, αλλά θεωρώ ότι σιγά σιγά αρχίζω να καταλαβαίνω πώς πρέπει να κυλάει ένα πρόγραμμα.


Με ποιον καλλιτέχνη θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;
Με πολλούς θα μου άρεσε.

Ενδεικτικά;
Με τον Αλκίνοο θα μου άρεσε πάρα πολύ, που είναι ο αγαπημένος μου. Το να συνεργαστώ με αυτό τον άνθρωπο θα ήταν πραγματικά όνειρο ζωής. Δεν έχω κάποιον άλλο στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή. Αλλά πέρα από μεγάλα ονόματα, υπαρχούν και πάρα πολλοί νέοι καλλιτέχνες με τους οποίους θα ήθελα να συνεργαστώ. 

Πώς βλέπεις τα πράγματα στην ελληνική μουσική σκηνή σήμερα;
Καλή ερώτηση. Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στην Ελλάδα με πολύ ωραίες φωνές. Έχουμε γενικά πολύ ωραία ταλέντα, σε όλες τις μορφές της τέχνης. Όταν όμως προσπαθεί ένας άνθρωπος να κάνει πράγματα στη μουσική, κι ειδικά ένας νέος άνθρωπος, είναι πολύ δύσκολο. Ειδικά σε αυτή τη φάση που βρίσκεται η χώρα μας, ο θεατής είναι πιο επιλεκτικός σχετικά με τις παραστάσεις που θα παρακολουθήσει, είτε για οικονομικούς λόγους, είτε για άλλους. Άρα μειώνονται οι παραστάσεις που θα δει. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να το προσπαθείς αυτό μέσα σε τέτοιες συνθήκες χωρίς να έχεις μια βοήθεια, ένα πάτημα. Ουσιαστικά είσαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων, και προσπαθείς και παλεύεις για αυτό το πράγμα. Είναι δύσκολα. Από την άλλη, θεωρώ ότι παλιότερα υπήρχε άλλος ρομαντισμός σε αυτό το πράγμα. Φτιάχνανε άλλη μουσική, με άλλο τρόπο σκέψης.

Ήταν κι αλλιώς οι συνθήκες.
Ναι, ήταν αλλιώς. Και γενικά τώρα είναι πολύ λίγα τα καλά δείγματα σε σχέση με παλιότερα, ανεξάρτητα από το γεγονος ότι υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Είναι δύσκολο για ένα νέο καλλιτέχνη να προσπαθεί να πει κάτι και να μη βρίσκει ούτε το έδαφος να το κάνει, ούτε τη βοήθεια που χρειάζεται, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει κι η ανάλογη στήριξη μουσικά. Όταν δεν υπάρχει και τόσο μεγάλο υλικό για να το κάνεις αυτό το πράγμα. Αυτό εννοώ ότι παλιά ήταν αλλιώς η μουσική, ήταν πιο ρομαντική και πιο ουσιώδης. Αλλά υπάρχουν ακόμα πολύ καλά στοιχεία, και πολύ καλοί μουσικοί. Κι είχα ευτυχώς τη χαρά να συνεργαστώ και να γνωρίσω πολύ αξιόλογους καλλιτέχνες και μουσικούς με πολλή αγάπη για αυτό που κάνουν και με πολύ όμορφη και ιδιαίτερη μουσική προσωπικότητα, το οποίο μου δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη όρεξη να παλεύω για αυτό.

Τι ετοιμάζεις τώρα;
Καταρχάς μπήκε ο Σεπτέμβρης, ετοιμάζουμε αρκετά live. Κι επίσης είναι δύο κομμάτια τα οποία θα βγούνε σύντομα. Το ένα λέγεται «Στην αγάπη» κι είναι σε στίχους του Χρήστου Πασλίδη και σε μουσική του φίλου μου του Βασίλη Πασλίδη, και το άλλο λέγεται «Πώς μπορούσαμε» κι είναι σε στίχους και μουσική της Έρης Τσίπρα. Είναι και τα δύο πολύ αγαπημένα μου κομμάτια, και χαίρομαι πολύ που θα βγουν σχεδόν ταυτόχρονα. Το «Πώς μπορούσαμε» ήρθε και πολύ ξαφνικά, γράφτηκε σε μια μέρα.

Υπάρχουν σχέδια για κάποιο δίσκο;
Όχι, αν και υπάρχει στο μυαλό μου σαν ιδέα, θέλω να το κάνω κάποια στιγμή. Τα δύο κομμάτια που έχω μέχρι στιγμής, είναι ήδη δισκογραφημένα στο δίσκο του Δημήτρη Καρρά. Προσωπική δισκογραφία δεν ετοιμάζω αυτή τη στιγμή, κι αν το κάνω μπορεί να είναι με καινούρια κομμάτια, όχι απαραίτητα με όσα έχω βγάλει μέχρι τώρα. Αλλά τώρα δε νομίζω ότι είμαι στη φάση να το κάνω. Προσπαθώ διαφορετικά πράγματα, βγάζω ένα ένα τα τραγούδια. Κινούμαι λίγο πιο αργά προς το παρόν. Θεωρώ ότι τα αργά και τα σταθερά βήματα είναι καλύτερα από το να βιάζεσαι.

Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη.
Εγώ ευχαριστώ.

Την Κατερίνα θα τη βρείτε στο Facebook και στο YouTube.