Βασίλης Φλώρος - «Η στιγμή της γέννας αποτελεί μια ψευδαίσθηση νίκης απέναντι στο θάνατο»


Ο Βασίλης Φλώρος είναι ένας από τους τραγουδοποιούς που έχω ξεχωρίσει για την ιδιαιτερότητα των τραγουδιών του, συνθετικά και στιχουργικά. Άκουσα τυχαία ένα κομμάτι του στο ραδιόφωνο (όχι στα πληρωμένα αθηναϊκά FM προφανώς), και δεν γινόταν παρά να ακούσω περισσότερη από τη δουλειά του. Κι αφού άκουσα, κατάλαβα πως είναι από τους ανθρώπους που πρέπει να δούμε τι έχει να πει, γιατί σίγουρα αυτό που έχει να πει είναι αξιόλογο. Έτσι, σας τον παρουσιάζω μέσα από τη συνέντευξη που μας παραχώρησε.

Καταρχάς, πόσο καιρό ασχολείσαι επαγγελματικά με το τραγούδι, και πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με αυτό; 
Καταρχάς, από τη μεριά μου, να ευχηθώ μια καλή και δημιουργική Άνοιξη. Είναι χαρά μου να φιλοξενούμαι σε ένα φοιτητικό ηλεκτρονικό περιοδικό.

Από μικρή ηλικία ξεκίνησα να σκαρώνω μελωδίες και στιχάκια. Ύστερα από έναν χρόνο φοίτησης στο Ιαμβικό Ωδείο στον Υμηττό, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, συνειδητοποίησα πως ο εγκύκλιος τρόπος φυλάκιζε την ελευθερία έκφρασής μου. Έτσι λοιπόν, αφού παράτησα τον ορθό δρόμο των εγκυκλίων σπουδών, ξεκίνησα το ταξίδι της δημιουργίας, με την αθωότητα μιας διαισθητικής και βιωματικής κάθε φορά προσέγγισης, ανορθόδοξου, μα συνάμα αγνού χαρακτήρα, που μέχρι σήμερα προσπαθώ να ακολουθώ και να προφυλάσσω ευλαβικά.

Στην αρχή, δεν ήθελα να ασχοληθώ επαγγελματικά με την τραγουδοποιΐα, έπειτα όμως από την παρότρυνση συν τοις άλλοις και αξιόλογων ανθρώπων του χώρου, όπως του Θανάση Παπακωνσταντίνου και της Δήμητρας Γαλάνη, αλλά και ύστερα από την ουσιαστική αρωγή του κυρίου Γιώργου Νταλάρα, από το 2010, όταν και κυκλοφόρησε η πρώτη μου δισκογραφική δουλειά (“Στις όχθες της αυγής” | Α’ έκδοση – Legend, 2010 | Β’ ψηφιακή έκδοση – MLK, 2015) αποφάσισα πως είναι για εμένα υπαρξιακή ανάγκη η ουσιαστική ενασχόληση και αφοσίωση με τη δημιουργία. Μάλιστα, τον Ιούνιο του 2017, δημιούργησα την δική μου δισκογραφική στέγη, με τον διακριτικό τίτλο «Αγάντα Μουσικές Παραγωγές», μια απόπειρα ανεξάρτητης και αδέσμευτης καλλιτεχνικής έκφρασης, μέσω της ενασχόλησης με όλο το φάσμα των υπηρεσιών παραγωγής μουσικού υλικού και της διοργάνωσης καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, στη οποία έχω τη χαρά να βρίσκουν στέγη και άλλες, πλην των δικών μου, παραγωγές, πάντα μεριμνώντας για τη διαφύλαξη του αισθητικού της χαρακτήρα.

Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Σαφώς, η παραδοσιακή μουσική και η ποιητική του λόγου που ενυπάρχει μέσα σε αυτή, διαδραμάτισε και διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στην διαμόρφωση του αισθητικού μου χαρακτήρα. Η παράδοση είναι το σπιτικό φαγητό, όπως έλεγε ο αείμνηστος Νίκος Παπάζογλου, η μήτρα της δημιουργίας, το απαύγασμα της απλότητας και της αφαίρεσης. Τα παρακλάδια της, όπως το ρεμπέτικο τραγούδι, που έφερε μαζί του το μεταναστευτικό πέρασμα από την Σμύρνη στον Πειραιά στις αρχές του 19ου αιώνα και η τομή αυτού, μέσω των κοινών ταξικών κοινωνικών συνθηκών, με μουσικά ιδιώματα άλλων περιοχών, όπως τα μπλουζ των νέγρων της Αμερικής, τα Fados που γέννησαν οι γειτονιές της Πορτογαλίας, το σμίξιμο της ανατολικής μουσικής γλώσσας, εκείνης των περιστρεφόμενων δερβίσιδων, με εκείνη των φλαμένκο της Ανδαλουσίας, επίσης αποτελούν συχνή και αγαπημένη μουσική μου παρέα. Τελευταία, ακούω πολύ ατμοσφαιρική και αφαιρετική μουσική και, λόγω της ενασχόλησής μου με τη σύνθεση για θεατρικά και χοροθεατρικά έργα, έχω βάλει δημιουργικό σκοπό, την δημιουργία ενός μουσικού σύμπαντος που θα μπολιάζει στοιχεία αυτών των δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων, εκείνων της ambient και της παράδοσης.



Όντας τραγουδοποιός, πώς είναι για σένα η διαδικασία της δημιουργίας;
Η διαδικασία της δημιουργίας, η γέννα της μουσικής και του λόγου, είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά συναισθηματικά μου βιώματα, εφάμιλλο της γέννας του ίδιου μου του παιδιού. Η στιγμή της γέννας αποτελεί για εμένα μια ψευδαίσθηση παγώματος του χρόνου, νίκης απέναντι στο φθαρτό και το τετελεσμένο, μια μικρή προσωπική επανάσταση κάθε φορά, εξέλιξη και πληρότητα, απόρροια της αυθαιρεσίας πάνω στην τέχνη. Μια ψευδαίσθηση νίκης απέναντι στον θάνατο.


Έβγαλες πρόσφατα τον τρίτο προσωπικό σου δίσκο, με τίτλο «‘ρῖγος ψυχῆς φορεμάτων». Πες μας λίγα λόγια για αυτό.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε, υπό την δισκογραφική σκέπη της «Αγάντα», ο τρίτος προσωπικός μου δίσκος με τίτλο «‘ρῖγος ψυχῆς φορεμάτων». Το υλικό της ενότητας αυτής ξεκίνησε να δουλεύεται πριν από περίπου δυο χρόνια και πήρε την τελική του μορφή, ως προς την επιλογή των κομματιών και τον χαρακτήρα της θεματολογίας του, τον Σεπτέμβρη του 2017, όταν και ξεκίνησε η ηχογράφησή του στην Αθήνα. Σε αυτό έχω την χαρά να συμμετέχουν ερμηνευτικά η Μαρία Ευλαβή και ο Δημήτρης Μυστακίδης, στην αφήγηση ο Μανόλης Μπαρδάνης και μια εξαιρετική ομάδα ξεχωριστών μουσικών και ανθρώπων, που μπόλιασαν το μουσικό μέρος του δίσκου με την ιδιαίτερη μαστοριά των παιξιμάτων τους.



Το πρόσφατο βίωμα δύο εκ των πιο ισχυρών ανθρωπίνων συναισθημάτων, εκείνων του ανεκπλήρωτου έρωτα και του επικείμενου θανάτου, αποτελεί το κύριο μέρος της θεματολογίας του νέου δίσκου.

Σε έναν αστικό κόσμο υψηλών ταχυτήτων και συχνοτήτων, ο σύγχρονος  άνθρωπος, παθητικός και λοβοτομημένος δέκτης, αναζητά το αποκούμπι εκείνο που θα τον κάνει ξανά ενεργό πολίτη, κινητοποιημένο δημιουργικά και συναισθηματικά. Το αποκούμπι αυτό δεν είναι άλλο, από τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του με τη Φύση, από την οποία έχει αποκοπεί πλήρως, η βιωματική επαφή του με το απλό και γήινο ερέθισμα, αυτό το «‘ρῖγος» που όταν τον διαπερνά, γίνεται κινητήριος δύναμη δημιουργίας των πιο όμορφων «φορεμάτων» που φωλιάζουν στην «ψυχή» του.




Έχεις ξεχωρίσει κάποιο τραγούδι από το δίσκο;
Όλα τα τραγούδια είναι μέρος μιας ολοκληρωμένης ενότητας, ως προς τη σημειολογία του περιεχομένου της. Είναι σελίδες ενός βιβλίου, του τρίτου προσωπικού μου παραμυθιού, αποτέλεσμα του παιχνιδιού των εννοιών, των συναισθημάτων, των λέξεων και των μουσικών φθόγγων.



Πάντως, για να είμαι ειλικρινής, «Το Τραγί» είναι ένα από τα πιο δυνατά για εμένα τραγούδια, ως προς τις συνθήκες δημιουργίας του, μιας και αποτελεί την καταγραφή ενός ονείρου, που με επισκέφτηκε ένα ξημέρωμα Σαββάτου στις αρχές του Φλεβάρη του 2017. Ήταν ένα όνειρο – οιωνός του επικείμενου τέλους, που ως ακάλεστος επισκέπτης, πήρε τη μητέρα μου για το μεγάλο ταξίδι, λίγους μήνες αργότερα. Η σημειολογία του τράγου κατέληξα ότι αναφέρεται στην υπόσταση του προσώπου της μάνας, που αποτελεί τον στυλοβάτη, τον μπροστάρη της οικογένειας.
Βρίσκεσαι σχεδόν 10 χρόνια στο χώρο, δισκογραφικά μιλώντας. Πώς βλέπεις να έχουν αλλάξει τα πράγματα στη δισκογραφία, αλλά και στη μουσική σκηνή γενικότερα; 
Στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας θεωρώ ότι την τελευταία δεκαετία έχουν συμβεί τεκτονικές αλλαγές. Ο ρόλος των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών έχει υποβαθμιστεί, καθώς οι ίδιες, λόγω της αδυσώπητης λαιμαργίας τους,  τράβηξαν το χαλί που τόσα χρόνια τους κρατούσε. Ο υλικός φορέας (δίσκος), μέσω της απαξίωσης και της ευτελούς αισθητικής μεταχείρισής του από μέρος των εταιριών, πλέον έχει μηδαμινή εμπορική αξία. Αντιστρόφως ανάλογη, κατά τη γνώμη μου, είναι η πορεία της δισκογραφίας, καθώς ολοένα και περισσότερα ξεχωριστά δημιουργήματα ανθίζουν αθόρυβα, δίχως να κραυγάζουν την παρουσία τους, απ’ άκρη σ’ άκρη σε αυτόν τον τόπο ακολουθώντας υπόγειες διαδρομές, έξω από την λογική των εύκολων «σουξέ» και την πεπατημένη των πληρωμένων playlist. Σε αυτό έχει συντελέσει σημαντικά η πρόοδος στην εκπαιδευτική διαδικασία, μέσω της εξαιρετικής δουλειάς που γίνεται στα μουσικά σχολεία, καθώς επίσης και η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη μέσα σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον, με τις ψηφιακές πλατφόρμες να διαδραματίζουν πρωτεύοντα ρόλο στο μοίρασμα της μουσικής. Επιπλέον, η εξυγίανση που συντελείται στον χώρο των πνευματικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη τον τελευταίο καιρό, έχω την αίσθηση πως θα δημιουργήσει ένα πιο καθάριο και υγιές περιβάλλον πολιτισμού.

Με ποιους καλλιτέχνες θα ήθελες να συνεργαστείς, που δεν είχες την ευκαιρία μέχρι τώρα; 
Κύριο μέλημά μου, είναι η δημιουργική μου εξέλιξη κατά μόνας, αλλά και μέσω της ουσιαστικής σύμπραξης με δημιουργούς - φορείς ρευμάτων που με συγκινούν και με κινητοποιούν. Δημιουργούς διαφόρων ειδών τέχνης, όπως η ποίηση, η μουσική, η ζωγραφική, ο χορός, το θέατρο, που μέσω της υγιούς και σε βάθος συνεργασίας και αλληλεπίδρασης ανοίγουν νέους δημιουργικούς δρόμους και προσεγγίσεις.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Σχεδιάζεις κάποιες εμφανίσεις;
Έπειτα από μία πρώτη παρουσίαση του δίσκου σε χώρους πολιτισμού σε πόλεις της επαρχίας ( Βόλος, Σέρρες, Θεσσαλονίκη και Ξάνθη ) και την καθ’ όλα πετυχημένη επίσημη παρουσίασή του στην Αθήνα, ο Απρίλης θα μας βρει στη συνέχιση της περιοδείας μας σε Αθήνα και επαρχία ( στη Μουσική Σκηνή Μακάρι στις 19/4, στον Συναυλιακό Χώρο «Μαρία Δημητριάδη» στην Κόρινθο στις 20/4 και στον Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο» στο Μαρούσι στις 21/4 ), ενώ στις αρχές του Μάη θα έχω τη χαρά να παρουσιάσουμε το μουσικό μου σύμπαν στο εξωτερικό, επισκεπτόμενοι τη Σουηδία για δύο εμφανίσεις σε Γκέτεμποργκ και Ουψάλα στις 3 και 4/5 αντίστοιχα. Επίσης, έχω την χαρά και την τιμή να επενδύω μουσικά για πρώτη φορά, μία θεατρική ( «Πικρό Χαμόγελο», βασισμένο στο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, από την Θεατρική Ομάδα του Δήμου Νέας Ζίχνης Σερρών ) και μία χοροθεατρική παράσταση, σε συνεργασία με την χορογράφο Αντιγόνη Παπανικολάου και την ομάδα της ( Gratia Artis ) και τον σκηνοθέτη Κρις Θεοχαρόπουλο ( Εν αρχή ήν ο Λόγος – Σπουδή στον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου ). Οι δύο παραστάσεις ανεβαίνουν τον Απρίλη στις Σέρρες και τον Ιούνιο στην Αθήνα αντίστοιχα.

Το Βασίλη μπορείτε να τον βρείτε στο Facebook, καθώς και στο κανάλι της δισκογραφικής του εταιρείας στο YouTube.