"The Wife: η κυρία του κυρίου"



Μια ταινία για μια γυναίκα, μια σύζυγο, τη σύζυγο ενός "ισχυρού" συζύγου. Η ταινία που χάρισε στην Glen Close την υποψηφιότητα στην κατηγορία του Α' γυναικείου ρόλου, στα ενενηκοστά πρώτα βραβεία Όσκαρ αλλά όχι, τελικά, και το πολυπόθητο από κάθε ηθοποιό αγαλματίδιο. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή...

Όσον αφορά τα τυπικά, να πούμε ότι η ταινία "The wife" (Η σύζυγος), προβλήθηκε πρώτη φορά στην Αμερική, τον Αύγουστο του 2017 και είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Meg Wallinger. Την πρωταγωνίστρια, Glen Close, συνόδευσαν σε δεύτερους πρωταγωνιστικούς και υποστηρικτούς ρόλους οι Jonathan Price, Christian Slater, Max Irons, Annie Stark, Harry Lloyd και Elizabeth MacGovern.

Ως σύζυγος του επιτυχημένου συγγραφέα Joseph Caselman, η Joan Caselman είναι αυτό που λέμε "η γυναίκα πίσω από τον ισχυρό άντρα", που τον στηρίζει και αποτελεί σημαντικό παράγοντα της επιτυχίας του. Στην περίπτωση μας, ωστόσο, η Joan είναι πολλά περισσότερα… Με αφορμή το ταξίδι του ζευγαριού προς τη Στοκχόλμη, όπου ο Joseph πρόκειται να παραλάβει το Nobel λογοτεχνίας, η Joan αρχίζει να σκέφτεται τη σχέση της μαζί του, στα σαράντα χρόνια γάμου τους, αλλά και σε όλη τη διάρκεια της σχέσης τους, και τις θυσίες που έχει κάνει σε αυτό το διάστημα για εκείνον. Τα όνειρα, το ταλέντο και τις φιλοδοξίες της, που έβαλε σε "δεύτερη μοίρα", στην προσπάθειά της να δύναμη κι αυτοπεποίθηση στον Joseph, τις απιστίες και τα ξεσπάσματα που ανέχτηκε από μέρους του, τη ζωή, που ουσιαστικά, αφιέρωσε σε εκείνον και τα παιδιά τους.
  
Με την πρώτη ματιά, η Joan φαίνεται να είναι άλλη μια αφανής σύζυγος ενός άντρα που τραβά την προσοχή των άλλων επάνω του - με το έργο του, τον τρόπο του ή τη γοητεία του - καταδικασμένη (σχεδόν) να ζει στη σκιά του ή να είναι η σκιά του... Στην ταινία, όμως, ο ρόλος αυτός φαίνεται να αποτελεί συνειδητή επιλογή της πρωταγωνίστριας, για τους δικούς της λόγους, κι όχι επιβολή επάνω της. Πρόκειται, εξάλλου, για μια γυναίκα ικανή για πολλά περισσότερα από την ανατροφή δυο παιδιών και την φροντίδα ενός νοικοκυριού, μια γυναίκα που, αντίθετα με ό,τι μπορεί να καταλαβαίνει κανείς στην αρχή, είναι η πραγματική πρωταγωνίστρια της υπόθεσης, η πραγματική δημιουργός και η πραγματική άξια του βραβείου Νόμπελ. 

Παράλληλα με τη σχέση μεταξύ Joan και Joseph, παρακολουθούμε στην ταινία και την ταραχώδη σχέση του Joseph με το γιο τους, ανερχόμενο, επίσης, συγγραφέα, ο οποίος παλεύει να φανεί αντάξιος του πατέρα του, στα μάτια του ίδιου αλλά και της ευρύτερης λογοτεχνικής κοινότητας, με σταθερή σύμμαχό του, τη μητέρα του. Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο γιος της οικογένειας φαίνεται να παλεύει, πότε με την κριτική του πατέρα του και τη φήμη του την οποία φοβάται πως δεν θα μπορέσει ποτέ αν φτάσει, και πότε με τη συνειδητοποίηση του τι συνέβαινε τόσα χρόνια μέσα στην οικογένεια. Σε όλα αυτά τα γεγονότα, η Joan φέρεται ως η "ήρεμη δύναμη", αυτή που κρατά τις ισορροπίες, όπως τόσο καλά έχει μάθει να κάνει τόσα χρόνια τώρα. Όταν, όμως, κι εκείνη ξεσπά, τα πράγματα παίρνουν μια απρόβλεπτη τροπή...

Για να αποφύγουμε, όμως, τα spoiler, δεν θα αποκαλύψουμε τίποτα παραπάνω, και θα αφήσουμε την ταινία να μιλήσει από μόνη της, σε όσους αποφασίσουν να την παρακολουθήσουν!