Ζανέλ - "Ο κόσμος χρειάζεται την τέχνη για να πορεύεται στη ζωή"


«Η μουσική είναι η ζωή μου. Τραγουδάω όπως αναπνέω και δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη μουσική.»

Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει κάποιος επισκέπτης στο προφίλ της Ζανέλ. Κι αυτό ήταν και το έναυσμα να ψάξω και να την ακούσω. Τέτοιες δηλώσεις δείχνουν ανθρώπους που αγαπάνε αληθινά τη μουσική, και τέτοιους ανθρώπους θεωρώ πως αξίζει να σας τους συστήσω (προφανώς έχει και φωνάρα, αλλά αυτό θα το ακούσετε και μόνοι σας). Οπότε ας τη γνωρίσουμε.

­­Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική και πόσο καιρό ασχολείσαι επαγγελματικά με αυτήν;
Η ενασχόλησή μου με τη μουσική ήρθε σε σχετικά μικρή ηλικία, όταν γύρω στα 7 μου ξεκίνησα να μαθαίνω βιολί. Σ’αυτό το συναρπαστικό ταξίδι δεν άργησε να έρθει και το τραγούδι. Αμιγώς επαγγελματικά πρωτοτραγούδησα περίπου στα δεκαοκτώ, σε κάποιους χώρους στην Άρτα, όπου και σπούδαζα. Παρ’ όλα αυτά, θέλω να τονίσω πως για μένα η μουσική δεν είναι απλά ένα επάγγελμα, είναι μία μορφή τέχνης, η απόλυτη μορφή τέχνης, καθώς μέσα από αυτήν μπορώ να εκφράσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.

Tι έχει αλλάξει από όταν ξεκίνησες μέχρι σήμερα;
Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Και μόνο ηλικιακά αν το πάρει κανείς υπάρχουν σημαντικές αλλαγές. Προσωπικά, νομίζω ότι έχω ωριμάσει τόσο ως χαρακτήρας όσο και ως καλλιτέχνιδα. Όμως και ο κόσμος έχει αλλάξει αρκετά, είναι πιο απαιτητικός από τον καλλιτέχνη που θαυμάζει. Δεν κάνει πια εκπτώσεις. Δεν συγχωρεί λάθη και έτσι εμείς οι καλλιτέχνες μπαίνουμε στη διαδικασία να προσπαθούμε να βελτιωνόμαστε συνεχώς. Η εποχή είναι εξαιρετικά δύσκολη για όλους μας τα τελευταία χρόνια, που ακόμα και το ένα λεπτό που θα διαθέσει κάποιος σε εμάς είναι πάρα πολύ σημαντικό και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να νιώσει ότι έχασε το χρόνο του. Αυτό το έχω παρατηρήσει σε σημαντικό βαθμό από τις live παραστάσεις μας. Ο κόσμος επιλέγει να μας ακούσει για να αλλάξει παραστάσεις, να νιώσει καλύτερα, να ξεφύγει. Και γι’ αυτό πρέπει πάντα να δίνουμε το 100% του εαυτού μας για όλους αυτούς που μας δείχνουν την αγάπη τους. Αυτό θέλει υπομονή και επιμονή. Μελέτη. Επαγρύπνηση. Και ούτε ένα λεπτό τεμπελιάς. Για μένα αυτό είναι κάτι πάρα πολύ θετικό διότι μπαίνουμε στη διαδικασία να ανακαλύψουμε πόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας και να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας στο κοινό. Άρα, για μένα, αν και η εποχή που ζούμε είναι σκληρή, καλλιτεχνικά αισθάνομαι ότι με έχει βοηθήσει να εξελιχθώ.

Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Τα πρώτα μου ακούσματα τα πήρα από το σπίτι μου και τους δικούς μου ανθρώπους, όπου ευτυχώς, αν και μη μουσικοί, στις επιλογές τους είχαν πάντα γούστο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως το πρώτο μου δώρο ήταν ένα CD της Χαρούλας Αλεξίου. Τότε για πρώτη φορά άκουσα αυτή τη μεστή, βελουδένια φωνή της, η οποία με οδήγησε και σε άλλα ενδιαφέροντα και ξεχωριστά μουσικά μονοπάτια. Εκείνο το CD στάθηκε η αφορμή για να εντρυφήσω από μικρή ηλικία σε φωνές όπως αυτή της Τζένης Βάνου, της Ζώης Κουρούκλη, της Γιοβάννας, της Κλειούς Δενάρδου, του Γιάννη Βογιατζή και πολλών άλλων καλλιτεχνών εκείνων των δεκαετιών. Παράλληλα, όμως, θεωρώ ότι και οι σπουδές μου με έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό. Προσπαθώ να προσεγγίζω τα τραγούδια με την ευγένεια που μου δίδαξαν οι κλασικές μου σπουδές σε βιολί και τραγούδι, να τα προσεγγίζω με την αγάπη και την αμεσότητα που μου δίδαξαν οι σπουδές μου στο τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής στην Άρτα.

Με ποιο κριτήριο διαλέγεις τα τραγούδια που λες;
Η επιλογή των τραγουδιών που ερμηνεύω στις ζωντανές μου εμφανίσεις γίνεται κατά κύριο λόγο με κριτήριο τη θέση που έχουν στην καρδιά και στην ψυχή μου. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μένα να με αγγίζει το τραγούδι που θα τραγουδήσω. Γι’ αυτό και επιλέξαμε μαζί με τους παραγωγούς μου, τον Αντώνη και τον Δημήτρη Παπαβομβολάκη, να ετοιμάσουμε μία παράσταση που βασίζεται στο ρετρό και στο ελαφρό τραγούδι των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Αυτά ήταν τα ακούσματα που με συγκινούσαν πάντα και με αυτό τον τρόπο θέλησα να συστηθώ στο κοινό. Και χαίρομαι πολύ, γιατί αυτή την παράσταση εκτός από εμάς, που τη δημιουργήσαμε με πολλή αγάπη, την αγάπησαν πολύ και όσοι ήρθαν να μας ακούσουν.

Με ποιους καλλιτέχνες θα ήθελες να συνεργαστείς;
Αν με ρωτούσες παλαιότερα, θα απαντούσα ότι θα ήθελα να συνεργαστώ με την υπέροχη Τζένη Βάνου. Τέτοιες φωνές δύσκολα ξαναβγαίνουν και γι’ αυτό θεωρώ πως αν βρισκόμουν ποτέ επί σκηνής μαζί της θα ήταν μία συγκλονιστική εμπειρία για μένα. Δυστυχώς, η απώλειά της είναι μεγάλη. Θα ήθελα ακόμα να ανταμώσω, είτε δισκογραφικά είτε επί σκηνής, με τραγουδίστριες όπως η Μαίρη Λίντα, η Γιοβάννα, η Κλειώ Δενάρδου. Ερμηνεύτριες που η φωνή τους είναι ακόμα σαν διαμάντι διαλεχτό. Μεγάλη μου επιθυμία, επίσης, είναι να συναντήσω το μεγάλο μας συνθέτη Μίμη Πλέσσα. Και μόνο η συναναστροφή μαζί του είναι δώρο ζωής.

Πώς βλέπεις τα πράγματα στην ελληνική μουσική σκηνή σήμερα;
Χαίρομαι πάρα πολύ που βλέπω νέους ανθρώπους να δημιουργούν. Χαίρομαι ακόμα που καταξιωμένοι συνθέτες αναδεικνύουν νέα πρόσωπα, νέες φωνές. Νομίζω πως, αν και βρισκόμαστε σε μία αρκετά δύσκολη εποχή, η μουσική είναι ένα μέσο έκφρασης για τους καλλιτέχνες, ένα μέσο δημιουργικότητας, που δεν θα πάψει ποτέ να λάμπει γιατί ο κόσμος χρειάζεται την τέχνη για να πορεύεται στη ζωή.

Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε από τη Music Row Showcase το τραγούδι «Η Λαίδη και ο Αλήτης», με εμφανείς επιρροές κι από Disney στο videoclip (όποιος το δει θα καταλάβει). Πες μας δυο λόγια για αυτό, και για το πώς βλέπεις την πορεία του μέχρι τώρα.
«Η Λαίδη και ο Αλήτης» είναι ένα τραγούδι το οποίο λάτρεψα από το πρώτο άκουσμα στο στούντιο της Music Row Showcase. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη ακρόαση και τη συγκίνηση που ένιωσα. Έχω την ευλογία να είναι δίπλα μου ο Αντώνης Παπαβομβολάκης και ο Δημήτρης Παπαβομβαλάκης, δύο υπέροχοι παραγωγοί και ιδιαίτερα καταξιωμένοι στο χώρο της μουσικής για χρόνια. Δύο άνθρωποι που πίστεψαν από το πρώτο λεπτό στη δική μου σπίθα και θα τους ευγνωμονώ παντοτινά. Έτσι, μου έδωσαν την ευκαιρία να τραγουδήσω ένα υπέροχο τραγούδι, που ήταν σαν ρούχο καλοραμμένο πάνω μου από πάντα. «Η Λαίδη και ο Αλήτης» ξεκίνησε δυναμικά και συνεχίζει ακόμα πιο δυναμικά να αγαπιέται από τις καρδιές των ακροατών. Είναι ένα ευρηματικό retro-swing και up-tempo τραγούδι που σε κάνει να χαμογελάς. Σπουδαίο ρόλο έπαιξε η οπτικοποίηση του τραγουδιού από τη Μαρία Γαλάτη, η οποία είναι υπεύθυνη και για το σκηνοθετικό κομμάτι της μπάντας μας. Αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη και για τους συνοδοιπόρους μου επί σκηνής, τους εκπληκτικούς μουσικούς Δημήτρη Νάσσιο στην κιθάρα, τον Βασίλη Δεφίγγο στο σαξόφωνο και τον Λάμπρο Παπανικολάου στο κοντραμπάσο, οι οποίοι έπαιξαν και στο videoclip και χωρίς εκείνους το τραγούδι δεν θα είχε αποδοθεί τόσο όμορφα ούτε μουσικά ούτε οπτικά.

Τα  μελλοντικά σου σχέδια;

Σε αυτή την χρονική στιγμή, απολαμβάνουμε τη συνεργασία μας με το #defteroprogramma 103,7, το Ραδιόφωνο Λυχνάρι καθώς και το ΜΠΛΕ99, όπου μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι μας «Η Λαίδη και ο Αλήτης», κάνουμε πρόβες πυρετωδώς και παράλληλα ετοιμάζουμε τις καλοκαιρινές μας εμφανίσεις. Στις 28 Ιουνίου βρεθήκα με τους μουσικούς μου στο stage του Athens Retro Festival, στο Παλιό Αμαξοστάσιο του Ο.Σ.Υ στο Γκάζι, και στις 18 Ιουλίου μπορείτε να μας δείτε στο ΣΠΙΤΙ Art Bar και πάλι στο Γκάζι. Υπάρχουν όμως κι άλλες εμφανίσεις που ετοιμάζουμε και θα ανακοινώσουμε σύντομα.

Ευχαριστούμε πολύ.

Τη Ζανέλ μπορείτε να τη βρείτε στη σελίδα της στο Facebook,και στο κανάλι της Music Row Showcase στο YouTube.