Κριτική της Ταινίας «Κάποτε στο Χόλυγουντ»



Δραματική, 2 ώ. 41λ.
Σκηνοθεσία: Quentin Tarantino
Πρωταγωνιστούν: Leonardo Di Caprio, Brad Pitt, Margot Robbie


Tο «Κάποτε στο Χόλυγουντ» ακολουθεί τις ιστορίες τριών ανθρώπων: του ηθοποιού Rick Dalton (Leonardo Di Caprio), του κασκαντέρ και φίλου του, Ciff Booth (Brad Pitt) και της γνωστής ηθοποιού και τότε συζύγου του Roman Polanski, Sharon Tate (Margot Robbie). Με φόντο το Χόλυγουντ βλέπουμε τι σημαίνει να εργάζεσαι στη  «βιομηχανία των ονείρων» της δεκαετίας του '60. Η Tate είναι μια ανερχόμενη ηθοποιός, ενώ τα αποκυήματα της φαντασίας του Quentin Tarantino, Dalton και Booth προσπαθούν να σώσουν ό, τι έχει απομείνει από τις καριέρες τους. 

Το ντουέτο θα συναντήσει και τα γνωστά για τα κακουργήματα τους, μέλη της «οικογένειας» του Manson: μια ομάδα από χίπισσες, που από την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί από τον αρχηγό της σέκτας τους, Charles Manson (Damon Herriman), είναι έτοιμες να υπακούσουν κάθε διεστραμμένη εντολή του. 



Η 9η ταινία του Tarantino, μπορεί να προωθείται ως ακριβής βιογραφία, αλλά ο σκηνοθέτης του "Inglourious Basterds" έχει αποδείξει πως η δικιά του εκδοχή της ιστορίας δε συμφωνεί πάντα με τα βιβλία. Το «Κάποτε στο Χόλυγουντ» είναι περισσότερο μια φανταστική ιστορία  – μια επιστολή αγάπης, όπως τη χαρακτήρισαν μεγαλύτεροι και τρανότεροι κριτικοί, προς το Χόλυγουντ του ’60.

Η αγάπη του Tarantino για την εποχή φαίνεται στην κάθε λεπτομέρεια - ένα ολόκληρο άρθρο μπορεί να γραφτεί μόνο για τα «διαμάντια» που ο σκηνοθέτης έκρυψε στην ταινία. Αυτή η αγάπη του είναι που σε κάνει να «εμβυθίζεσαι» και για 2 ώρες και 41 λεπτά να νιώθεις πως κι εσύ είσαι μέρος του Los Angeles του ’69. Ωστόσο, ένας ελκυστικός κινηματογραφικός κόσμος δε φτάνει για να γίνει η κινήτρια δύναμη μιας ταινίας. Για το μεγαλύτερο μέρος νιώθεις λες και περιμένεις να γίνει κάτι. Πολλές σκηνές εκπληρώνουν τις αισθητικές επιδιώξεις του Ταραντίνο, χωρίς όμως να εξυπηρετούν την πλοκή. Είναι απλά όμορφα γεμίσματα που σε συνδυασμό με τα συνεχή πισωγυρίσματα στην αφήγηση αφαιρούν από τη συνοχή.


Προτού, όμως, γνωρίσω την τύχη του Bruce Lee (στην ασυγχώρητη σκηνή που προκάλεσε αντιδράσεις από την οικογένεια και τους θαυμαστές του ηθοποιού) από τους φίλους των ταινιών του Tarantino, θα ήθελα να σημειώσω πως παρ’ όλα τα όσα ήδη ανέφερα, το «Κάποτε στο Χόλυγουντ» διακρίνεται για τις αμέτρητες ευφυείς στιγμές του. Η ερμηνεία των τραγικών γεγονότων του ’69 μπορεί να είναι πολύ μακριά από τον χαρακτηρισμό της «ρεαλιστικής», αλλά η χρήση κινηματογραφικών τεχνικών δημοφιλών εκείνη την περίοδο, όπως και η προτίμηση του φιλμ, αντί ψηφιακών μέσων, δίνει μια ζεστή και νοσταλγική αίσθηση σχεδόν σαν αυτή ενός παραμυθιού.

Πολλές, επίσης, είναι και οι κινηματογραφοφιλικές αναφορές - στοιχείο χαρακτηριστικό για τις ταινίες του Tarantino. Πολλά από τα άμεσα και έμμεσα «σκουντήματα» και «κλεισίματα του ματιού» κάνουν τον θεατή να χαμογελάσει, χωρίς αυτός να χρειάζεται να τα καταλάβει όλα.




Η τελευταία, όπως φημολογείται, ταινία του σκηνοθέτη των Kill Bill μπορεί να έχει συγκρατημένη βία για τα «ταραντινικά» δεδομένα, αλλά είναι ίσως ό, τι πιο κοντινό σε κωμωδία που έχουμε δει από αυτόν, με τις χιουμοριστιές ατάκες να σε κάνουν να γελάς κάθε φορά που τις σκέφτεσαι. Άξιες λόγου οι ερμηνείες όλων των μελών του καστ και ιδιαίτερα αυτή του Leonardo Di Caprio, που οφείλω να ομολογήσω ότι με συγκίνησε σε αρκετά σημεία.

Βαθμολογία: ★★★★☆ (4/5)