Lia Hide - Το Κορίτσι Που Δε Λέει Παραμύθια


Αυτή τη φορά δε θα πω πολλά λόγια για τη συνεντευξιαζόμενη, κυρίως επειδή θα πει η ίδια αρκετά. Ένα όνομα θα σας πω, Lia Hide. Η κοπέλα είναι φωνάρα, κι αυτή τη στιγμή κάνει χαμό στην Ευρώπη μέχρι να μας τιμήσει κι εμάς με κάνα live (διαβάστε παρακάτω για λεπτομέρειες).

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη μουσική;
Ξεκίνησα μουσική μικρή — η μουσική ήταν πάντα στην οικογένειά μου: η μαμά μου να φτιάχνει πίτες και να τραγουδάει, στο χωριό τα καλοκαίρια περνούσαν με κλαρίνα, της τάβλας, ροκ συναυλίες στο γήπεδο και μοιρολόγια ηπειρώτικα στις λύπες. Ο παππούς μου, σιδεράς στην Ηφαίστου, μου χαζό-μάθαινε τα ρεμπέτικα και αστικά της Αθήνας, ενώ μου έφερε το πρώτο μου ηλεκτρικό πιανάκι, κι ο μπαμπάς μου ήταν μέλος σε ιστορικό γκρουπ της εποχής.  Άργησα όμως να σπουδάσω μουσική. Το έκανα πολύ αργότερα, όταν είδα πως δεν μπορούσα να δουλέψω σε άλλη δουλειά, κι αποφάσισα να γίνω καθηγήτρια μουσικής.

Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Από τις μουσικές που με έπλασαν ξεχωρίζω τούτα: τους καθηγητές μου: Γιώργη Χατζινίκο, τον Τάκη και τον Γιάννη Φίνα, τον Δημήτρη Τουφεξή, την Τατιάνα Παπαγεωργίου, τον Davey Ray Moore, όλους τους ανθρώπους που το ήθος και ο ενθουσιασμός τους ήταν από μόνα τους μια φλόγα τρομερή και βροντερή — αυτοί, σε συνδυασμό με το ότι άκουσα πάρα πολύ κλασσική μουσική, αφενός γιατί μου άρεσε, αφετέρου γιατί την σπούδασα, έφτιαξαν ενα πρίσμα πολύπλοκο, πάνω στο οποίο εγώ επένδυσα τον Μάνο Χατζιδάκι και τα 80ς και τα 90ς με τα οποία μεγάλωσα. Άρα Ravel, Gershwin, Kurt Weil μαζί με Porcupine Tree, Archive, Portishead, Soundgarden και Faith no More, με Tori Amos, Kate Bush και Simon and Garfunkel, Α! Και πολύ τζαζ. Και τραγουδιστή και όχι. Λίγη μέταλ (χιχι..) κι αρκετό Led Zeppelin, Genesis, King Crimson και Doors με Police.

Κυκλοφόρησες φέτος τον τρίτο προσωπικό σου δίσκο, με τίτλο «Tells no fairytales». Ποια είναι η αποδοχή του κόσμου μέχρι τώρα;
Αυτό πρέπει να σας το πει ο κόσμος... Νομίζω όμως πως ο κόσμος τον δέχεται με αγάπη και μας βοηθά τόσο, μα τόσο πολύ αυτό! Έχουμε αλλάξει λίγο τον ήχο μας και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο στον επόμενο κι αυτό φέρνει καινούριο κόσμο κοντά μας, νομίζω.

Ποια τραγούδια ξεχωρίζεις από το δίσκο;
Χμμμ, δεν μπορεί η μάνα να χωρίσει τα παιδιά της... Αλλά αν πρέπει, εγώ ξεχωρίζω το «Last night I dreamt you died» και το «St. Bastard».


Αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι σε περιοδεία με τίτλο «No Fairytales». Πώς βιώνεις όλη αυτή τη φάση;
Αυτή τη στιγμή που σας γράφω είμαι σε ένα κουκλίστικο b&b στην νότια Ιταλία και σε λίγο θα σηκωθώ να πάω για τσεκ ήχου. Είναι η τρίτη ή τέταρτη φορά που φεύγουμε για αρκετές μέρες έξω (αυτή όμως είναι η μεγαλύτερή μας περιοδεία ως τώρα), κι έχουμε κάνει επίσης αρκετές πολυήμερες εξορμήσεις στη χώρα μας, ήδη. Άρα είμαστε λίγο συνηθισμένοι στην ταλαιπωρία και την πίεση, στο να αλλάζεις κρεβάτι κάθε βράδυ, στο πρόχειρο φαγητό και τις ατελείωτες ώρες στο αυτοκίνητο. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να πολυσκέφτεται τι συμβαίνει και να το υπεραναλύει, να αγχωθώ ή να υπερχαλαρώσω γιατί θα κουραστώ μόλις αντιληφθώ τι μας συμβαίνει ή θα πανικοβληθώ — άρα τη βιώνω ήρεμα και χορταστικά!

Πώς βλέπεις τα πράγματα στην Ελλάδα, όσον αφορά το είδος μουσικής που παίζεις;
Κάτι κινείται. Υπάρχει μουσική φρέσκια εκεί έξω κι όλο ξεφυτρώνουν ομορφιές. Ας είμαστε όμως ρεαλιστές: για να φτάσει η μουσική αυτή, του διαφορετικού και του αγγλόφωνου στον κόσμο, θέλει ή λεφτά ή διασυνδέσεις. Αλλά φαντάζομαι, έτσι είναι σε κάθε σκηνή.

Ποιους εγχώριους καλλιτέχνες ξεχωρίζεις;
Μμμμ..δύσκολη ερώτηση. Δύσκολο να μην ξεχάσεις κάποιον! Ας απαντήσω γενικά (και διπλωματικά): εκτιμώ όλους αυτούς που κάνουν αυτό που κάνουν με αλήθεια, με στόχο να πουν κάτι και με ειλικρίνεια. Δεν εκτιμώ τις κονσέρβες, τις αντιγραφές και τις περσόνες που απεγνωσμένα θέλουν σώνει και καλά να μας κατσικωθουν ως Royals και Superstars - ούτε αυτούς που προσκολλούνται δίπλα στο πιθανό success, τους αυλικούς. Εκτιμώ δηλαδή καινούριους χιπ-χοπ καλλιτέχνες, και παλαιότερες μπάντες, συνθέτες, παλιούς και νέους τραγουδοποιούς αλλά και σκηνοθέτες, χορογράφους, συγγραφείς.
 

Ποια συνεργασία σου έχει μείνει πιο έντονη, και με ποιον/ποιους θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;
Θυμάμαι πάντα με αγάπη τη συνεργασία μου με τον Κ. ΒΗΤΑ. Θα ήθελα — όσο τίποτα — να συνεργαστώ με τον Trent Reznor (NIN).

Ποια είναι τα σχέδιά σου μετά την περιοδεία;
Θα έλεγα πως θα θέλω — και θα πρέπει — να ξεκουραστώ, έλα όμως που έχουν ήδη προγραμματιστεί ένα σωρό πράγματα πριν φύγει αυτή η χρονιά. Πρώτο και καλύτερο, η παρουσίαση του δίσκου μας, στο Six D.O.G.S, στις 22 Νοεμβρίου (κι αμέσως μετά, η περιοδεία μας στην Βόρεια Ελλάδα)! Έπεται επίσης η παρουσίαση του δίσκου μου, που κυκλοφόρησε μόλις από τις Εκδόσεις Ιδαλγός, με την μουσική που έγραψα για την παράσταση του Παύλου Κουρτίδη «ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ». Θα συμμετάσχουμε σε μια συλλογή έκπληξη (!) (πιο πολλά νέα, σύντομα), και σιγά-σιγά θα αρχίσουμε να μορφοποιούμε τον επόμενό μας δίσκο.

Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι τελευταίο;
Θα ήθελα να πούμε από εδώ ένα τεράστιο ευχαριστώ στους υπέροχούς μου Aki'Base και Γιώργο Ράδο, αλλά και στους Πάνο Παπάζογλου και Ειρήνη Κετικίδη που παίζουν μαζί μου. Επίσης στη γλυκύτατη και φρεσκότατη Έλενα Μαλάμου που μας συντροφεύει σε αυτή την περιοδεία, μαζί με τα τραγούδια του ντεμπούτου της άλμπουμ.

Τη Lia Hide μπορείτε να την ακούσετε στο κανάλι της στο YouTube, και για τα νέα της κάντε like στη σελίδα της στο Facebook.