Νάσια Σωτήρχου - «Στις μικρές μουσικές σκηνές, τα τραγούδια παίρνουν άλλο νόημα»


Με τη Νάσια γνωριστήκαμε σε κοινή παρέα, κι είναι άλλη μία από τις ερμηνεύτριες που δυστυχώς δεν ήξερα, αλλά χαίρομαι που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία. Κι επειδή τον τελευταίο καιρό έχω συνηθίσει να μοιράζομαι τις γνωριμίες μου με έσας τους 5-6 που μπορεί να με διαβάζετε, δε θα πω πολλά και θα την αφήσω να σας συστηθεί μόνη της μέσα από τη συνέντευξή μας.

Πόσο καιρό ασχολείσαι με τη μουσική;
Η μουσική είναι μέσα μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου… Από μικρό παιδάκι ηχογραφούσα τη φωνή μου σε ένα μαγνητόφωνο, σε κασέτα… τραγούδια του Σουγιούλ, του Γούναρη και άλλων… ευχής έργον είναι ότι ακόμα έχω αυτές τις κασέτες… μόνο που υπάρχει δυσκολία στο να τις αναπαράξω κάπου… Στο Δημοτικό ξεκίνησα πιάνο στο σχολείο και στην ηλικία των 12 ετών ξεκίνησα μουσικές σπουδές στο Ελληνικό Ωδείο μαθαίνοντας σε ανώτερο επίπεδο κλασσικό πιάνο, θεωρία μουσικής και αρμονία με τον εξαιρετικό δάσκαλο και συνθέτη Χρίστο Αλεξόπουλο. Παράλληλα συμμετείχα σε όλες τις μουσικές εκδηλώσεις και στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, τραγουδώντας είτε μόνη μου, είτε με χορωδία, είτε με συνοδεία κάποιας ερασιτεχνικής μπάντας από συμμαθητές. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο κλασσικό πιάνο μέχρι και την Τρίτη Μέση. Η εισαγωγή μου στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Κλασσική Φιλολογία, παράλληλα με εργασία, με ανάγκασαν να αναβάλλω για λίγο την ενασχόληση με το πιάνο… αυτό από προσωρινό έγινε οριστικό, διότι η ζωή, όπως και η μουσική, άλλαξε tempo και αφοσιώθηκα σε σπουδές, οικογένεια και καριέρα… ποτέ φυσικά δεν σταμάτησα να τραγουδώ και έμεινε ασίγαστη μέσα μου αυτή η φλόγα, τραγουδώντας, όπου μου δινόταν η ευκαιρία, έντεχνα, λαϊκά και ρεμπέτικα, έχοντας την τύχη, έστω και σποραδικά, να βρεθώ με μεγάλους δεξιοτέχνες της νεότερης λαϊκής σκηνής. Το 2002, φίλοι με έπεισαν να δηλώσω συμμετοχή στην τότε εκπομπή «Να η ευκαιρία». Συμμετείχα σε οντισιόν 520 ατόμων (θυμάμαι είπα την Φάτα Μοργκάνα σε μουσική Μαρίζας Κώχ και ποίηση Νίκου Καββαδία), όπου επιλέχτηκα στους 25, οι οποίοι θα συμμετείχαν στα 5 επόμενα επεισόδια της εκπομπής. Τελικά, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, αποφάσισα να μην συμμετέχω, θεωρώντας ότι μία μόνο εμφάνιση σε μια τέτοια εκπομπή δεν θα μου έδινε κάποια σημαντική ευκαιρία.

Το 2015 αποφάσισα, ξεπερνώντας ενδοιασμούς και δεύτερες σκέψεις, να τολμήσω ξανά αυτό που ονειρευόμουν πάντα. Έτσι, ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής στο Τμήμα Σύγχρονου Τραγουδιού του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, με δασκάλα τη μοναδική Φιλιώ Επιφανίου, παράλληλα με σπουδές πιάνου, θεωρίας της μουσικής, σολφέζ και ιστορίας της μουσικής.

Στις αρχές του 2018 μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεκινήσω εμφανίσεις στη μουσική σκηνή «Ίχνος» της Λένας Αλκαίου, με αφιερώματα σε μεγάλους στιχουργούς υπό τη συνοδεία πιάνου, με τους πιανίστες Αιμίλιο Μπάλτα και Ανδρέα Βουδούρη, ενώ το φθινόπωρο του 2018 συνέχισα τις εμφανίσεις μου με αφιερώματα σε μεγάλους συνθέτες όπως στο Μάνο Λοϊζο και στον Δήμο Μούτση, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια του μαέστρου και ενορχηστρωτή Νίκου Κούρου. Ευχαριστώ ιδιαίτερα την κα Λένα Αλκαίου για την ευκαιρία αυτή.

Ακολούθησαν μέχρι σήμερα πολλά προσωπικά μου live στη μουσική σκηνή «Μουσικό Κουτί» στο Γκάζι, στο «Μπαράκι της Διδότου», στο «Κρεμλίνο», στον «Αστερίσκο», με εξαιρετικούς μουσικούς, τον Βασίλη Χατζηλούκα και τον Γιώργο Ντινάκο στην κιθάρα, τον Ανδρέα Βουδούρη και τον Χρήστο Κουμούση στο πιάνο, τον Αλέξανδρο Παπαϊωάννου στο μπουζούκι, τον Δρόσο Σκυλλά στα κρουστά, και με φίλους τραγουδιστές, τον Άρη Καμπανό, το Νίκο Πετρίδη, την Αφροδίτη Αλεξανδροπούλου, τον Απόστολο Ξένο, τον Δημήτρη Αϊβαλιώτη, την Τάνια Τσιούγκου, την Βασιλική Καυκούλα. Τις δύο παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς 2018-2019, μου έγινε η ιδιαίτερη τιμή να βρεθώ στη σκηνή του “Level 69”, στο Μοσχάτο, μαζί με τους εκπληκτικούς μουσικούς και συνθέτες, Γιάννη Νικολάου και Αντώνη Μιτζέλο, κάτι που για μένα ήταν εκπλήρωση ονείρου. Τους ευχαριστώ πολύ για την εμπιστοσύνη τους. Η συνεργασία αυτή δεν σταμάτησε εκεί… Με τον Γιάννη Νικολάου κάναμε ένα live στο «Μουσικό Κουτί» και με τον Αντώνη Μιτζέλο τρία πολύ επιτυχημένα live πάλι στο «Μουσικό Κουτί» μέχρι και το καλοκαίρι του 2019… και έπεται συνέχεια.

Στα εκτός της μουσικής, είμαι πτυχιούχος της Κλασσικής Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, απόφοιτος Κοινωνικής Διοίκησης της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και κάτοχος μεταπτυχιακού στο Management Υπηρεσιών Υγείας από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας. Και φυσικά, είμαι περήφανη μαμά δύο υπέροχων κοριτσιών, ό,τι πιο σημαντικό έχω καταφέρει στη ζωή μου.

Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές και πώς διαλέγεις τα τραγούδια που θα πεις στα live;
Οι μουσικές μου επιρροές…. Τι να πρωτοπώ; Άκουγα κυρίως ελληνική μουσική. Ο Χατζιδάκις είναι ο πιο αγαπημένος μου, με συγκινεί βαθύτατα. Επίσης οι Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Λοϊζος, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Θάνος Μικρούτσικος, Χρήστος Νικολόπουλος, Αντώνης Βαρδής, Σταμάτης Κραουνάκης, Βασίλης Τσιτσάνης, Μανώλης Χιώτης και τόσοι άλλοι… Από τους νεώτερους ξεχωρίζω τον Νίκο Ζούδιαρι, τον Γιώργο Καζαντζή, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου… Από τραγουδιστές περισσότερο αγαπημένες μου είναι γυναίκες, που με έχουν σημαδέψει… Δήμητρα Γαλάνη, Χαρούλα Αλεξίου, Τάνια Τσανακλίδου, Ελένη Βιτάλη, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Βίκυ Μοσχολιού, Τζένη Βάνου, Πόλυ Πάνου, Σωτηρία Μπέλλου, Μαρινέλλα. Από άντρες τραγουδιστές Γιάννης Πάριος, Δημήτρης Μητροπάνος, Πασχάλης Τερζής.

Αυτό είναι ένα από τα κριτήρια με τα οποία διαλέγω τα τραγούδια που θα πω στα live μου, τραγούδια που αγαπώ και με συγκινούν πολύ, από τα παλιά και από τα καινούργια. Και αρκετές φορές διαλέγω τραγούδια όχι πολύ γνωστά, πρόκληση για μένα, τεχνικά και ερμηνευτικά. Το άλλο κριτήριο για να διαλέξω τραγούδια είναι το concept του live, η θεματική του, αλλά και με ποιον συνεργάζομαι κάθε φορά.

Κυκλοφόρησες πρόσφατα ένα κομμάτι με τίτλο «Στου γαλάζιου τα όρια». Μίλησέ μας για αυτό.
Η δημιουργία αυτού του τραγουδιού ήταν μία ευτυχής συγκυρία και κάτι τελείως απρόσμενο για μένα. Τον Φεβρουάριο του 2019 ανακοινώθηκε ένας μουσικός διαγωνισμός νέων τραγουδιών από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΜΕΝΤΑ και τη μουσική σκηνή «Κρεμλίνο». Γνωρίζοντας λοιπόν τον Νίκο Καραδημητρίου, ιδιοκτήτη της σκηνής «Μουσικό Κουτί», φίλο και εξαιρετικό νέο συνθέτη, μου έδωσε δύο τραγούδια δικά του (μουσική και στίχοι), ώστε να συμμετέχω στον διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός έγινε με συμμετοχή 100 τραγουδιών, τα οποία διαγωνίστηκαν σε 10 Κυριακές στη μουσική σκηνή «Κρεμλίνο». Εκεί λοιπόν παρουσίασα και ερμήνευσα και τα δύο τραγούδια, με τη συνοδεία του Βασίλη Χατζηλούκα στην κιθάρα, του Χρήστου Κουμούση στο πιάνο και του Αλέξανδρου Παπαϊωάννου στο μπουζούκι. Ήταν καταπληκτική εμπειρία. Μπορεί να μην μπήκαμε στην τριάδα, αλλά το όνειρό μου να έχω τραγούδια «δικά μου» είχε μόλις γίνει πραγματικότητα. Το καλοκαίρι του 2019 ηχογραφήθηκε το ένα από τα δύο τραγούδια, το «Στου Γαλάζιου τα Όρια», στο Praxis Studio, του Κώστα Παρίσση, υπό την ενορχηστρωτική επιμέλεια του Χρυσόστομου Καραντωνίου, ενός εξαιρετικού κιθαρίστα, ενορχηστρωτή και συνθέτη. Είναι ένα έντεχνο, με σύγχρονη ενορχήστρωση, ζεϊμπέκικο, το οποίο αρχίζει σιγά σιγά να κάνει τα βήματά του. Βρίσκεται στη σελίδα μου στο YouTube και φυσικά το ερμηνεύω σε όλα τα live μου. Ευχαριστώ πολύ όλους τους συντελεστές και κυρίως τον Νίκο Καραδημητρίου που με εμπιστεύτηκε και πίστεψε σε μένα.

Πώς βλέπεις τα πράγματα στην ελληνική μουσική σκηνή;
Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην ελληνική μουσική σκηνή είναι πολύ ελπιδοφόρο. Ο κόσμος έφυγε από τα μεγάλα κέντρα, τις αρένες, και συγκεντρώνεται σε μικρές μουσικές σκηνές, όπου οι θαμώνες επικοινωνούν με τους δημιουργούς και με τους τραγουδιστές και υπάρχει μία μέθεξη επικοινωνίας και μία μυσταγωγία διαφορετική. Οι παρέες μεγαλώνουν και τα τραγούδια παίρνουν άλλο νόημα σε αυτές τις σκηνές. Είναι σαν να έχει δημιουργηθεί μία δεύτερη ομάδα καλλιτεχνών, που δεν αποτελούν τα «μεγάλα» ονόματα, αλλά έχουν δυναμική και επιρροή σε πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι δημιουργοί και νέοι ερμηνευτές, οι οποίοι έχουν να επιδείξουν σπουδαία πράγματα. Επίσης, διαμορφώνεται μία κρίσιμη μάζα δεξιοτεχνών μουσικών, που τους βρίσκεις ακόμα και στο πιο μικρό μουσικό καφενείο. Βοήθησαν πολύ σε αυτό, κατά τη γνώμη μου, και τα μουσικά σχολεία, που έστρεψαν πολλά νέα παιδιά στη μουσική. Συντελείται μία έντονη ζύμωση λοιπόν στην ελληνική μουσική, και από την πλευρά των δημιουργών και των ερμηνευτών και των δεξιοτεχνών, που νομίζω ότι θα γεννήσει κάτι πολύ σπουδαίο.

Ποιους καλλιτέχνες ξεχωρίζεις και με ποιους θα ήθελες να συνεργαστείς;
Δύσκολη ερώτηση. Δύσκολο να μην ξεχάσεις κάποιον… Ήταν μεγάλη και απρόσμενη τύχη για μένα που συνεργάστηκα με τον Αντώνη Μιτζέλο. Αν πω λοιπόν ότι θα μπορούσα να ονειρευτώ και άλλες συνεργασίες, θα ήθελα να βρεθώ στη σκηνή με τη Δήμητρα Γαλάνη, με την Ελένη Τσαλιγοπούλου και με την Γιώτα Νέγκα, με την οποία και γνωριζόμαστε καθώς είχα παρακολουθήσει ένα σεμινάριο φωνητικής υπό την καθοδήγησή της και είμαστε και οι δύο «μαθήτριες» του Εθνικού Ωδείου, με τις ίδιες δασκάλες.

Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;
Αυτό τον καιρό ετοιμάζω τα live του χειμώνα, ξεκινώντας από το «Μουσικό Κουτί», όπου μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχω τρεις εμφανίσεις, και με τις Ρίζες-Κεραμεικός, όπου θα έχω ένα live στις 19 Οκτωβρίου και συζητάω και για εμφανίσεις σε πιο μόνιμη βάση. Επίσης σχεδιάζω την προώθηση του τραγουδιού μου μέσω δισκογραφικής και σύντομα θα μπω στο στούντιο για δύο ακόμα τραγούδια σε μουσική του Νίκου Καραδημητρίου. Ένα χασάπικο και μία μπαλάντα.

Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι άλλο;
Να συνεχίσουν να γεννιούνται όμορφα πράγματα στην ελληνική μουσική σκηνή, και να τραγουδάμε! Η μουσική είναι το πιο ισχυρό αντικαταθλιπτικό!

Περισσότερα μπορείτε να δείτε, αλλά κυρίως να ακούσετε, στη σελίδα της Νάσιας στο Facebook, καθώς και στο κανάλι της στο YouTube.