Συνέντευξη με την Ελένη Φώτη - «Ακολούθησε την καρδιά σου και τα όνειρά σου, και δε θα βγεις χαμένος»

Η Ελένη Φώτη είναι μια νέα τραγουδίστρια, κι είμαστε αυτό που λέμε κοντοχωριανοί. Έτυχε να βρεθώ σε ένα live της το καλοκαίρι στην Άρτα, γνωριστήκαμε, και είπαμε όταν ξαναβρεθούμε να κάνουμε μια συνέντευξη. Εκ των υστέρων, χαίρομαι πάρα πολύ που έκανα αυτή τη συνέντευξη μαζί της, γιατί μου αρέσει πάρα πολύ η στάση της απέναντι στη μουσική. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας περάσω και το κλίμα της κουβέντας μας, οπότε θα πρέπει να αρκεστείτε στις απαντήσεις της.

Πόσο καιρό ασχολείσαι με τη μουσική, και πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με αυτή;
Επαγγελματικά, ασχολούμαι από τα 16 μου. Το πρώτο μου μεροκάματο, 16 χρονών, το πήρα παίζοντας σε ένα όμορφο μικρό μαγαζάκι λαϊκά τραγούδια, παλιάς εποχής, με συνοδεία έμπειρων μουσικών. Αυτό το καλό είχα από μικρή, είχα την τιμή να συνεργάζομαι πάντα με πιο έμπειρους από μένα, και θεωρούσα ότι κι αυτό είναι το πιο όμορφο. Έλεγα στον εαυτό μου «ας μην είσαι εσύ τόσο καλή, χίλιες φορές να είναι οι άνθρωποι που ‘χεις δίπλα σου καλύτεροι από σένα, γιατί θα πάρεις, θα παίρνεις συνέχεια». Αλλά επειδή είμαι κι από μουσική οικογένεια, ο μπαμπάς μου χρόνια ντράμερ στα πανηγύρια, δημοτικός, ο παππούς μου έπαιζε βιολί, κι από την πλευρά της μαμάς μου ήταν οι περισσότεροι μουσικοί. Είμαι επίσης ανιψιά του Χρήστου Φωτίου, δεν ξέρω αν τον γνωρίζεις, τραγουδούσε «Τσοπανάκος ήμουνα», «Τζουμέρκα μου περήφανα», «Αθαμανία όμορφη» κι όλα αυτά τα άσματα…

Τα ‘χει κάνει η Σμαράγδα (Sma Rag Da) διασκευές.
Ναι, τα ‘χει κάνει η Σμαράγδα. Με τη Σμαράγδα είμαστε από το ίδιο χωριό, πολύ καλές φίλες, πολύ γλυκό παιδί, πολύ έξυπνος άνθρωπος. Πάρα πολύ καλή στη δουλειά της, τρομερή φωνή. Από μικρή ήταν άνθρωπος που ψαχνόταν πάρα πολύ, δηλαδή ήξερες ότι αυτό το παιδί κάποια στιγμή θα κάνει το «μπαμ» και θα κάνει πράγματα, και συνεχίζει. Της έχω τρομερή αδυναμία. Τέλος πάντων, για να γυρίσω στην ερώτηση, είμαι από οικογένεια μουσικών, κατά κύρια βάση παραδοσιακών, αλλά δεν ασχολήθηκα ποτέ με την παραδοσιακή μουσική. Κι η φωνή μου θεωρώ, κι όλοι μου το λένε, ότι δεν είναι τόσο για τα δημοτικά άσματα. Όπως και να ‘χει όμως, ο ήχος του κλαρίνου ήταν από τα γεννοφάσκια μου στο αυτί μου, δηλαδή τα ακούσματα και τα ερεθίσματα ήταν αυτά. Θυμάμαι μικρή έλεγα στον μπαμπά «Αμάν πια, όλο κλαρίνα, δεν μπορώ άλλο». Αλλά όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω την αξία της παράδοσης, και των δημοτικών τραγουδιών. Πλέον είμαι και στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής, και μελετάμε πάνω σε αυτό το κομμάτι όλη την ιστορία, τους λαϊκούς δρόμους, ό,τι έχει να κάνει με αυτό. Μπορεί εγώ να μην μπορώ να το υποστηρίξω όπως σου είπα, νιώθω όμως ευγνώμων που το είχα στο σπίτι μου, που το άκουσα, που το αγάπησα με τα χρόνια, και πολύ τυχερή που έζησα σε ένα περιβάλλον με μουσική.

Οπότε ήταν μονόδρομος.
Ήταν μονόδρομος, ναι. Στην ηλικία των 9 θυμάμαι πήρα μέρος σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού εδώ στην Άρτα. Εγώ, όπως ξέρουνε αυτοί που με ξέρουν προσωπικά, ήμουνα το μικρό Παπαριζάκι, έτσι με λέγανε. Όπως τώρα οι σημερινές πιτσιρίκες έχουνε σαν πρότυπο τη Φουρέιρα, εγώ είχα την Παπαρίζου. Ειδικά τότε με το «My number one» που ήμουν 9-10, ήμουνα τρελαμένη, δεν μπορείς να φανταστείς. Οπότε τραγουδούσα συνέχεια Παπαρίζου, και προσπαθούσα να τη μιμηθώ κιόλας, πολλοί μου λένε ότι το έκανα και ίδιο. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι καλό είναι να έχουμε την ταυτότητά μας και τη σφραγίδα μας και την προσωπικότητά μας, δηλαδή να βγάζουμε αυτό που πραγματικά είμαστε στο τραγούδι, και να μη μιμούμαστε, γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος. Και τέλος πάντων, πήρα μέρος στο διαγωνισμό, είπα το τραγούδι της Παπαρίζου, βγήκα πρώτη, κι από τότε έλεγα «κάτι γίνεται εδώ». Έβλεπα ότι θέλω να ασχοληθώ, να ξεκινήσω ένα μουσικό όργανο,  κι επειδή το έβλεπε κι ο μπαμπάς μου έντονα, με ώθησε αυτός. Οπότε ξεκίνησα πιάνο, θεωρητικά, αντίστιξη, αρμονία, φωνητική (σύγχρονο τραγούδι), τώρα δίνω και το πτυχίο του πιάνου. Διαβάζω πολλές ώρες κι είναι λίγο πιεστικά τα πράγματα, γιατί έχω και τη σχολή μαζί, έχω και τα live που είναι συστηματικά, και το κακό με τα live είναι ότι ξενυχτάς, οπότε μετά δεν έχεις και πολλές δυνάμεις την επόμενη μέρα, μονό αυτό είναι το αρνητικό. Αλλά ναι, θεωρώ ότι είμαι πολύ τυχερή.

Πέρα από το τραγούδι, κάνεις κάτι άλλο, ή φτάνει το τραγούδι για να συντηρήσει κάποιον στις μέρες μας;
Κοίταξε να δεις, αυτό είναι το μεγάλο μου προσωπικό ερώτημα. «Ελένη, μπορείς να ζήσεις από αυτό; Φαντάζεσαι τη ζωή σου 10 χρόνια να τραγουδάς νύχτα; Να πρέπει να τρέχεις σε πρόβες, auditions, κλπ.» Κι επειδή ο μπαμπάς μου ήταν μες στη νύχτα και γνώριζε, μου μιλούσε συνέχεια, και με προσγείωνε. Δηλαδή εγώ δεν ήμουν ποτέ ένα παιδί που άκουσε «Μπράβο Ελένη, τραγούδησες πολύ καλά», πάντα μου έλεγε ο μπαμπάς μου «Ξέρεις τι έκανες» ή «Εκεί δεν έπρεπε να το πεις έτσι». Θέλω να πω ότι, επειδή μου έχουν γίνει πολύ σοβαρές προτάσεις στο χώρο, μερικές τις απέρριψα κι έλεγα στον εαυτό μου μήπως έκανα λάθος, μήπως δεν έπρεπε. Μετά όμως το σκεφτόμουνα πιο σοβαρά και πιο σφαιρικά, κι έλεγα «κοίταξε να δεις Ελενίτσα μου, εσύ δεν είσαι ένα κοριτσάκι 17 χρονών, που ‘χει τα μυαλά πάνω απ’ το κεφάλι και νομίζει ότι θα κάνει καριέρα στην Ελλάδα». Υπάρχουν πάρα πολύ καλύτερες φωνές από μένα, οι καλύτερες του κόσμου, αλλά και πάρα πολύ χειρότερες. Αυτό σημαίνει ότι εγώ πορεύομαι με αυτά που έχω, με την οικογένειά μου, γιατί δε φύτρωσα, και ο χώρος μας είναι πάρα πολύ δύσκολος, και πολλές φορές θα σου γίνουνε περίεργες προτάσεις, και θα σε υποτιμήσουνε, θα σου πουν «έλα μωρέ, είσαι αναλώσιμη, σαν εσένα μπορώ να βρω κι άλλες». Εγώ εκεί έμαθα να πατάω και να λέω όχι, πιστεύω ότι το ‘χω καταφέρει. Ο κόσμος της showbiz ζητάει κοριτσάκια τα οποία δεν είναι μιλημένα από το σπίτι τους. Δηλαδή εμένα πάντα ο μπαμπάς μου μού έλεγε «ταπεινά, σεμνά, κι ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, εσύ θα κάνεις αυτό που αγαπάς», γιατί δεν μπορώ να με φανταστώ να μην τραγουδάω. Επίσης, όταν έχεις συνηθίσει να έχεις επάγγελμα το τραγούδι, αναρωτιέσαι αν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Η αλήθεια είναι ότι μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Ευτυχώς ο μπαμπάς μου έχει μια πολύ ωραία ταβέρνα. Θέλω να πω ότι είμαι ένα παιδί που δεν τη φοβάται τη δουλειά, γιατί έχω μάθει να δουλεύω από 12 χρονών. Να δουλεύω κανονικά, όχι να τραγουδάω 3-4 ώρες και να φεύγω. Αυτό για μένα είναι πολυτέλεια που το έχω καταφέρει. Αλλά πιστεύω ότι το τραγούδι είναι πάρα πολύ δύσκολο, για να πεις ότι θα είναι το βασικό σου επάγγελμα. Ευτυχώς πειραματίστηκα πολύ, πριν έρθω στο Λαϊκής και Παραδοσιακής, σπούδασα μουσική τεχνολογία στο ΙΕΚ Ακμή, που έκανα εξειδίκευση στο ραδιόφωνο. Είχα ξεκινήσει ήδη από μικρή να κάνω ραδιοφωνικές εκπομπές, γιατί μου άρεσε πολύ το ραδιόφωνο, μου άρεσε που δεν είχε την αμεσότητα της εικόνας, που έχει η τηλεόραση. Γιατί είμαστε μια κοινωνία που ζει με την εικόνα, το «φαίνεσθαι», κι εγώ ήθελα να το βγάλω αυτό από πάνω μου, δεν ήθελα ο άλλος να ακούει τη φωνή μου κι αυτομάτως να βλέπει και την εικόνα μου, ήθελα να επικεντρώνεται στη φωνή μου. Οπότε με το ραδιόφωνο απέκτησα αυτή την αγάπη, γιατί άκουγα κι από μικρή, στο σπίτι δεν έβλεπα πολύ τηλεόραση, κι ούτε και τώρα βλέπω. Είχε η τηλεόραση ραδιοφωνικούς σταθμούς, που έχουν οι καινούριες, κι εγώ πατούσα ραδιόφωνο. Ξύπναγα το πρωί κι άκουγα Kosmos, όπου έκανα και την πρακτική μου στην ΕΡΤ κι έμαθα από τους καλύτερους. Και σκεφτόμουνα τα παρακλάδια. Δηλαδή, τελείωσα αυτή τη σχολή, η οποία μπορεί να μου προσφέρει εργασία σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό, είτε σαν παραγωγός, είτε σαν ηχολήπτρια. Τα αγαπάω εξίσου και τα δύο. Μετά, από τη σχολή που σπουδάζω τώρα, μπορώ να διδάξω σε σχολεία, να κάνω ιδιαίτερα, να πάω σε ωδεία, και πολλά ακόμη. Και μετά το τραγούδι, το βάζω τρίτο στη σειρά. Ενώ θα ήθελα να είναι πρώτο και κύριο αυτό, δυστυχώς στις μέρες μας δεν μπορεί να είναι. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απογοητεύομαι ή το βάζω κάτω.

Πάμε σε κάτι άλλο. Πώς βλέπεις τα πράγματα στην ελληνική μουσική σκηνή σήμερα;
Θεωρώ ότι, αυτή τη στιγμή, πόσοι να ΄μαστε σαν πληθυσμός, 11 εκατομμύρια; Πιστεύω ότι τα 2 από τα 11 τραγουδάνε. Αυτό σημαίνει ότι είναι μια μεγάλη πίτα, από την οποία αυτή τη στιγμή τρώνε και άσχετοι και σχετικοί.

Και κάποιοι σχετικοί δεν τρώνε.
Αυτό θα σου έλεγα τώρα, ότι κάποιοι σχετικοί δεν τρώνε. Γιατί γίνεται αυτό όμως; Γιατί πλέον, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όλα έχουν να κάνουν με το marketing.

Και παλιότερα είχε να κάνει με το marketing, απλά τώρα είναι πιο άμεσο.
Ναι. Πάντα υπήρχε το marketing, και πάντα υπήρχαν οι managers, και άνθρωποι οι οποίοι ένα τίποτα μπορούσαν να το κάνουν δεν ξέρω κι εγώ τι. Αυτό δε θεωρώ ότι είναι απαραίτητα κακό. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που θεωρεί ότι για όλους υπάρχει χώρος. Έχω δει ανθρώπους οι οποίοι είναι πάρα πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν, να επαναπαύονται. Κι άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι καλοί, αλλά το αγαπάνε τόσο πολύ, να καταφέρνουνε να είναι καλοί τραγουδιστές. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα.

Στικούδη.
Ναι. Η Στικούδη. Αυτό το κορίτσι μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση, γιατί η κοπέλα ήτανε μοντέλο, παρουσιάστρια, δεν ξέρω, και ξαφνικά ξεκίνησε να τραγουδάει. Στην αρχή προφανώς δεν ακουγόταν, γιατί δεν είναι τραγουδίστρια, δε θα το κρίνω εγώ αυτό, αλλά το επάγγελμά της ήταν άλλο. Και ξαφνικά τη βλέπω να παίζει πιάνο καλύτερα κι από μένα, και να τραγουδάει, και να πατάει σωστά στις νότες. Πόσο σημαντική είναι η μελέτη, και πόσο σημαντικό είναι να το θέλεις. Εγώ της βγάζω το καπέλο. Μπράβο της, γιατί πραγματικά δείχνει ότι το θέλει, ότι είναι ένα κομμάτι του εαυτού της που το παλεύει και το βγάζει προς τα έξω, και μπράβο της γιατί η κοπέλα δεν είπε απλά «είμαι όμορφη, τραγουδάω». Βλέπω ότι πραγματικά ψάχνεται. Από τη στιγμή που της αρέσει κι αυτό, δεν είναι κακό. Είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι δεν είναι κακό να κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν. Αφού μπορεί, κι ο κόσμος τη θέλει, ποιο είναι το πρόβλημα; Ας μην είμαστε κακοί άνθρωποι, είναι άσχημο. Εγώ σαν Ελένη, ποτέ δεν ήμουν ανταγωνιστική, ήξερα ότι μπορώ μέχρι εκεί. Και κάποιες φορές που μπορούσα παραπάνω, δεν ήθελα. Έλεγα στον εαυτό μου «εντάξει, δεν πειράζει». Ήμουν και είμαι ολιγαρκής άνθρωπος. Είμαι καλά και κάνω αυτό που αγαπάω. Αυτή τη στιγμή νιώθω ότι το ‘χω καταφέρει, από τη στιγμή που τραγουδάω σε μαγαζιά και συνεργάζομαι με πολύ ωραίους μουσικούς. Εγώ ποτέ δεν είδα κάποιον ανταγωνιστικά. Ίσως γιατί ξέρω ποια είμαι και τι κάνω, και μέχρι πού μπορώ και πού δεν μπορώ να φτάσω. Κάνω τη δουλειά μου, αφήνω τον κόσμο να πει ό,τι είναι να πει, κι απλά προσπαθώ να κοιμάμαι με τη συνείδηση μου καθαρή. Να λέω «μπορεί να πήγες με το σταυρό στο χέρι, αλλά τουλάχιστον έχεις κάνει περήφανους τους γονείς σου, κι είσαι αυτή που είσαι». Πολλές φορές έρχονται και μου λένε «τι κάνεις, και βλέπουμε πας κι από δω, κι από κει». Εγώ θεωρώ ότι δεν κάνω τίποτα. Πάντα, ο μεγαλύτερός μου φόβος ήταν ότι δε θα προλάβω να κάνω τα πράγματα που θέλω στη ζωή μου. Αυτό το φόβο τον έχω από μικρό παιδί, δεν ξέρω γιατί. Ίσως βέβαια να είναι και καλό, γιατί με παροτρύνει στο να ζορίζομαι και να κάνω κι άλλα πράγματα. Αλλά βαριέμαι πολύ εύκολα. Πέτυχα το στόχο μου; Θέλω κάτι άλλο. Δεν μπορώ να μένω στα ίδια και στα ίδια.

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να ξεφυτρώνουν όλο και περισσότερα μουσικά talent shows, στα οποία διαγωνίζονται αρκετά αξιόλογες φωνές, Παρόλα αυτά, λίγοι γίνονται γνωστοί έξω από αυτά. Ποια είναι η γνώμη σου για αυτά τα shows;
Θα σου μιλήσω με μεγάλη ειλικρίνεια. Έχω συμμετάσχει κιόλας, αλλά δεν έχω βγει στο γυαλί. Ένας φίλος μου με δήλωσε σε ένα από αυτά, δε θα πω ποιο, κι είπα «ας πάω», ήμουν και στην Αθήνα τότε. Γενικά νιώθω ότι αυτά σου τρώνε πολύ χρόνο. Τώρα έχω ένα φίλο, ο οποίος είναι στο Voice, και λόγω του ότι η σχολή του είναι στην Άρτα και η βάση του στο Αγρίνιο, έχει κάνει το Άρτα-Αθήνα, Κολιάτσου-Παγκράτι. Εγώ δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το κάνω αυτό. Αυτά τα talent shows για μένα είναι πάρα πολύ ωραίοι τρόποι γνωριμιών. Όχι τόσο το να βγεις στο γυαλί και να σε δει περισσότερος κόσμος, όσο οι γνωριμίες που θα κάνεις εκεί μέσα. Θα γνωρίσεις καλούς μουσικούς, με τους οποίους θα μπορείς να συνεργαστείς και έξω κάποια στιγμή ενδεχομένως. Θα γνωρίσεις μεγαλύτερα «κεφάλια» του χώρου, οι οποίοι θα σου πούνε και πέντε πράγματα. Και το ένα να κρατήσεις από αυτά, κερδισμένος είσαι. Απλά δε μου αρέσει η πολιτική τους, δηλαδή είναι πολύ στημένο.

Τηλεόραση είναι, τι περίμενες;
Για αυτό δε μου αρέσει η τηλεόραση και δε βλέπω. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, μας είχαν 6 ώρες για να γίνει το γύρισμα, μέχρι να μας ανακοινώσουν αν περάσαμε ή όχι, και σε κάποια φάση διαμαρτυρήθηκα, λέω «χίλια συγγνώμη που σας το χαλάω, αλλά εμείς εδώ δεν είμαστε πρόβατα. Δεν μπορούσατε να μας πείτε εξαρχής, ή να μας πάρετε ένα τηλέφωνο, αν περάσαμε ή όχι στην επόμενη φάση;» Προφανώς αυτοί μας θέλαν εκεί για να κάνουμε τους καραγκιόζηδες, να ουρλιάζουμε για να βγει η κριτική επιτροπή, να βγει η παρουσιάστρια να πει δυο προτάσεις που ούτε αυτές δεν μπορούσε να πει, μας είχε σπάσει τα νεύρα. Δε σε αντιμετωπίζουν σαν άνθρωπο, σου λένε «θέλεις; Εδώ είναι η ευκαιρία της ζωής σου.» Δεν είναι τα talent shows οι ευκαιρίες της ζωής σου. Η ευκαιρία της ζωής σου είναι στο δρόμο, έξω. Όταν θα τρέξεις να πας για δουλειά, θα λιώσεις άπειρες ώρες στο στούντιο, θα κάνεις άπειρες ώρες πρόβας με το συγκρότημά σου, ή και μόνος σου στο σπίτι. Αυτές είναι οι μεγάλες μάχες που θα δώσεις, δεν είναι το γυαλί. Στο γυαλί σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι. Είμαστε αναλώσιμοι. Βέβαια υπήρχαν μεγάλα ταλέντα, όπως ο Οικονομόπουλος, που τον ακούς στο live και νομίζεις ότι ακούς cd. Είναι μερικοί άνθρωποι που, θες δε θες, θα γινόταν αυτό κάποια στιγμή, δε χρειάστηκε τόσο το talent show. Πάρα πολλοί. Κι επίσης υπάρχουν και πάρα πολλοί που πήγανε, υποτίθεται ήταν φωνάρες, και τώρα είναι εξαφανισμένοι.

Μα πολύ λίγοι νικητές κάναν καριέρα. Περισσότερο θυμάμαι συμμετέχοντες.

Είναι όλα ένα κύκλωμα, στο οποίο επιβιώνει αυτός που έχει χρήμα, και που ίσως δεν έχει ενδοιασμούς σε μερικά πράγματα. Δε λέω ότι εγώ είμαι ένα σεμνότυφο ή τίμιο κοριτσάκι, ούτε καν. Απλά ο καθένας έχει το ταβάνι του. Εμένα το ταβάνι μου δε φτάνει μέχρι εκεί. Προτιμώ να μην τραγουδήσω ποτέ ξανά στη ζωή μου, παρά να κάνω πράγματα τα οποία θα μειώσουν πρώτα εμένα, και μετά τους υπόλοιπους. Γιατί, όπως έχεις καταλάβει, μιλάμε τόση ώρα, και σου λέω συνέχεια για την οικογένειά μου, γιατί είμαι παιδί της οικογένειας, και πολύ δεμένη με τους γονείς μου. Απλά αυτό που πιστεύω είναι ότι, όλοι οι άνθρωποι που θα σε πλησιάσουν στη ζωή σου, κι ειδικά στο χώρο μας, κάτι θέλουν να κερδίσουν από σένα. Είμαι πολύ σίγουρη για αυτό που σου λέω. Δεν υπάρχει ένας που να σε πλησιάσει και να θέλει το καλό σου. Πέρα από την οικογένειά σου, άντε και 2-3 φίλους, το καλό σου δεν το θέλει κανείς. Και το βιώνω σε πολύ έντονο βαθμό, από πολύ μικρή ηλικία, και δεν μπορώ να καταλάβω και το γιατί. Ενώ εγώ ποτέ δε ζήλεψα, η οικογένειά μου δε με έχει μάθει να ζηλεύω, ή να κριτικάρω κάποιον για τις αποφάσεις του, ή για τη δουλειά του. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Μακάρι όλος ο κόσμος να έχει δουλειά, να τραγουδάνε όλοι ωραία, να βγάζουν ωραία τραγούδια. Όταν όμως υπάρχει αδικία, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχει αξιοκρατία από τη μέρα που φτιάχτηκε αυτό το κράτος, μην περιμένεις να τη δεις, ειδικά στο χώρο της νύχτας, του τραγουδιού, της showbiz, της τέχνης κλπ. Έτσι μας έμαθαν θεωρώ, κι έτσι τους έμαθαν. Απλά πιστεύω ξέρουν πού πάνε και τα κάνουνε. Εγώ ξέρω να λέω όχι, και να τεκμηριώνω την απάντησή μου, και να υπερασπίζομαι την άποψή μου. Είμαι άνθρωπος που δε δέχομαι εύκολα πράγματα. Έτσι είμαι και στις σχέσεις μου, και με την οικογένειά μου, και με τους φίλους μου. Θεωρώ πως, ό,τι δίνεις, όχι να το παίρνεις, ας μην το πάρεις ποτέ, τουλάχιστον όμως να καταλαβαίνει ο άλλος με τι άνθρωπο έχει να κάνει.

Λακωνικότατη.
Σε ταλαιπωρώ. Και στα live μιλάω συνέχεια πολύ. Γενικά μου αρέσει να μιλάω με νέους ανθρώπους, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Και στα live, μου αρέσει να ‘μαι κοντά με τον κόσμο, να έχουμε επαφή. Όταν έρχεται ένας άνθρωπος στο μαγαζί για να διασκεδάσει, κι έρχεται για μένα ή για τον εκάστοτε τραγουδιστή που τραγουδάμε μαζί, εμάς από μόνο του αυτό μας δίνει ηθική ικανοποίηση. Κι όταν τον βλέπεις να σιγοτραγουδάει μαζί σου, που γίνεται ένα με σένα, νομίζω ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για το μουσικό, το να μεταφέρει αυτό που έχει στην καρδιά του στον ακροατή. Αλλά κι ο ακροατής να το αποδέχεται και να μεταδίδει κι αυτός τα δικά του vibes σε σένα. Πολλοί μου λέγανε «δε θα ‘θελες κάποια στιγμή να τραγουδήσεις σε κάποιο μεγάλο μαγαζί;» Να σου πω κάτι, όλα τα μαγαζιά είναι το ίδιο πράγμα. Εγώ δεν έχω πρόβλημα να τραγουδήσω και σε έναν άνθρωπο, σε εκατό, σε χίλιους, ή σε κανέναν. Εγώ θα τραγουδάω, τραγουδάω και σπίτι μου. Αυτό δε θα με εμποδίσει στο να κάνω τη δουλειά μου ή να τραγουδήσω. Πες για ένα χρονικό διάστημα μπορεί να μην έχω δουλειά. Θα συνεχίσω να τραγουδάω σπίτι μου, γιατί δε θα είμαι ευτυχισμένη αν δεν τραγουδάω.

Με ποιους καλλιτέχνες, εκτός της Παπαρίζου, θα ήθελες να συνεργαστείς;
Θάλασσα οι τραγουδιστές, γιατί είναι πάρα πολλοί αυτοί που έχω μέσα στην καρδιά μου. Μετά την Παπαρίζου, όταν έκανα σύγχρονο τραγούδι, ξεκίνησα να τραγουδάω πολύ Μποφίλιου, Ζουγανέλη, Γλυκερία που την λατρεύω. Μακάρι κάποια στιγμή να είχα την τιμή να τραγουδήσω μαζί της, έστω να βρεθώ στον ίδιο χώρο και να μιλήσω απλά μαζί της. Χαρούλα Αλεξίου, Ελένη Βιτάλη. Αν μου έλεγες τρεις γυναίκες της παλιάς σχολής που θα ήθελα να συνεργαστώ, είναι Βιτάλη, Αλεξίου και Γλυκερία. Καταρχάς είναι γυναίκες οι οποίες περάσανε από τα πανηγύρια, και μετά κάνανε ένα τεράστιο καλλιτεχνικό «μπαμ» στο μουσικό στερέωμα. Και νομίζω ότι το έκαναν όχι γιατί χρειάστηκε να πάρουν βοήθεια από κάπου, αυτές θα το έκαναν, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα κάνουν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, όποτε πήγαινα στην Αθήνα με τον μπαμπά μου μου έδειχνε μια ταμπέλα που έλεγε «Παλαιομάνινα», και μου έλεγε «έχει πει η Βιτάλη, ότι όποια τραγουδίστρια δεν πέρασε από αυτό το χωριό, δεν είναι τραγουδίστρια». Έχουν ζήσει το πανηγύρι του τότε, τις μουσικές σκηνές, τα μπουζούκια, και πάει λέγοντας. Δηλαδή είναι ολοκληρωμένες τραγουδίστριες, που έστω και στο ίδιο τραπέζι να κάτσεις μαζί τους και να μην τραγουδήσεις, αυτό και μόνο σου δίνει αξία. Κι από τις νεότερες αγαπώ πάρα πολύ τη Ζουγανέλη, τη λατρεύω, δεν έχω χάσει συναυλία της, και θεωρώ ότι είναι ένα πλάσμα υπερταλαντούχο, μπορεί να πει τα πάντα, την έχω ακούσει από pop/rock, swing, λαϊκό, ζεϊμπέκικο, τρελάθηκα. Λέω δε γίνεται να τα λέει όλα αυτά η κοπέλα, και να τα λέει σωστά κι ωραία, να μη σου ξενίζουν. Και η Μποφίλιου φυσικά. Αλλά εντάξει, της Ζουγανέλη έχει τύχει να δω και πρόβα της, στο Zero Gravity του Δημήτρη Δημητριάδη, όπου κάναμε μάθημα εκείνη την ώρα, και μας έδειξε κάποια στιγμή στην οθόνη το δίπλα δωμάτιο. Οι μουσικοί της ήταν όλοι υπέροχοι. Είναι ευλογία να παίζεις με ωραία άτομα, με ωραίους μουσικούς, ολοκληρωμένους, γιατί σε ολοκληρώνουν κι εσένα. Για μένα δεν είναι μόνο η τραγουδίστρια. Οι στυλοβάτες σου είναι οι μουσικοί σου, δε θεωρώ ότι η τραγουδίστρια μπορεί να στηρίξει την μπάντα. Η μπάντα στηρίζει την τραγουδίστρια, κι αν δεν έχει η τραγουδίστρια μια δυνατή μπάντα πίσω της, δεν μπορεί να βγει μπροστά. Έχει τύχει να παίξω με μουσικούς που δε χρειαζότανε να τους κοιτάξω, με βάζανε από μόνοι τους. Ήταν άνθρωποι οι οποίοι ήταν τσακάλια, ένιωθα τόσο ευλογημένη, λες κι έπαιζα με τους Led Zeppelin. Είναι πολύ σημαντικό, οι μουσικοί είναι η οικογένειά σου. Όταν παίζετε μαζί από το πρωί μέχρι το βράδυ, είναι μια δεύτερη οικογένεια.

Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι για κλείσιμο;
Θέλω να πω απλά σε όσους ασχολούνται με τη μουσική, κι όχι μόνο, πως είμαστε νέοι άνθρωποι. Να κυνηγάμε τα όνειρά μας, να κάνουμε αυτό που πραγματικά ευχαριστεί την ψυχούλα μας, γιατί είναι πολύ σημαντικό να είμαστε πρώτα εμείς ευτυχισμένοι. Όταν είμαστε εμείς ευτυχισμένοι, αυτό που κάνουμε βγαίνει και στον κόσμο. Να μη ρίχνουν νερό στο κρασί τους, γιατί θεωρώ ότι η Ελλάδα έχει τρομερούς μουσικούς αυτή τη στιγμή, κι είναι κρίμα που οι περισσότεροι από αυτούς δεν κάνουν πράγματα. Πολλοί είναι φοβισμένοι, κι εγώ είμαι, έχω τις ανασφάλειές μου, τους φόβους μου, όπως το κάθε παιδί στην ηλικία μου. Κι εγώ τώρα αρχίζω πιο έντονα και τρίβομαι με μουσικούς, με μαγαζιά, με απαιτήσεις. Τώρα αρχίζω και γίνομαι πιο υπεύθυνος άνθρωπος. Αλλά θεωρώ ότι με τη σεμνότητα και την ταπεινότητα, κανείς δεν έχασε. Αργά ή γρήγορα θα αναγνωριστεί το ταλέντο σου θεωρώ, αν υπάρχει ταλέντο. Και δε φτάνει μόνο το ταλέντο. Θέλει και να δουλεύεις. Αν τα συνδυάσεις, θα πετύχεις κάποια στιγμή. Αλλά και να μην πετύχεις, δεν έγινε και κάτι. Υπάρχει το σωστό timing. Ό,τι είναι να γίνει στη ζωή σου, θα γίνει. Μην πιέσεις καταστάσεις, άσε τα πράγματα να κυλήσουν, ακολούθησε την καρδιά σου και τα όνειρά σου, και δε θα βγεις χαμένος πιστέυω.


Την Ελένη μπορείτε να τη βρείτε στο Facebook.